Kay Benke Naberman

Eerste cello optreden in De Tamboer

2011-07-05T22:11:00.004+02:00

Afgelopen zondag gaf Kay zijn eerste cello optreden in De Tamboer. Allereerst moest er natuurlijk geoefend worden. Iets waar Kay een enorme hekel aan heeft. Gelukkig waren opa en oma bereid als publiek op te treden.
Het 'concert' werd georganiseerd vanuit de Pianowinkel waar Kay les heeft. Bence (leraar) had me de week ervoor per mail gevraagd of Kay zin had. Ik had zo mijn twijfels maar Kay begon trots te glimmen. Hij vond het geweldig dat hij mocht optreden. De hele week kon ik Kay met moeite aan het oefenen krijgen. Pas op de dag zelf ging hij uit zichzelf achter de cello zitten. Omdat Kay de jongste speler was mocht hij als eerste beginnen.

Naar de film

2011-06-19T10:28:00.001+02:00

Bendert wil met Kay naar de film, Kung Fu Panda 2 wel te verstaan. Helaas is deze film voor 6 jaar en ouder. Na discussie gevoerd te hebben tijdens het ontbijt geef ik, die filmkeuring is er toch niet voor niets etc.., toestemming. Bendert helemaal blij. Kay heeft alles gehoord en kijkt ons aan. 'maar mamma, dat mag niet. Tristan (jongetje in zijn klas) is al 6 en die mag wel maar ik niet. Ik ga niet mee. Arme Bendert.

Cjuwel

2011-06-15T19:05:00.000+02:00

"Cool" is bij Kay tegenwoordig niet meer koel genoeg. Tegenwoordig is alles "Cjuwel" - oftewel , het "nederlandse" cool uitgesproken met een engelse tongval. Want cool uitgesproken in het kay-engels is pas echt cjuwel (volgens Kay dan).

Mooiste basisschoolgebouw van Amsterdam

2011-06-01T16:04:00.000+02:00

Na mee gedaan te hebben met de enquête van de Dienst Maatschapplijke Ontwikkeling van de gemeente Amsterdam, is het schoolgebouw van Kay (de 5e Montessori) tot onze verbazing gekozen als mooiste van Amsterdam! Zie het artikel in Het Parool.

Torusfractuur

2011-05-11T20:22:00.021+02:00

Vandaag ben ik afgestraft omdat ik mijn papa-dag verplichtingen had laten varen. Er was op mijn werk een meeting gepland (met ongeveer 20 man) waar ik bij moest zijn - natuurlijk was het overleg op het (voor mij) meest ongunstige moment van de week: woensdagmiddag. Gelukkig kon Kay bij T. spelen.

Onderweg naar huis werd ik door J. gebeld. Ze zat met Kay bij de eerste hulp. Kay was van de trampoline sprongen en verkeerd terecht gekomen. Dit, precies op het moment dat ik hem opgehaald zou hebben omdat hij dan naar zwemles gaat - oftewel: ze kunnen op hun kop gaan staan, maar ik werk nooit meer op woensdagmiddag!!

Gelukkig viel het allemaal mee, hij had een zogenaamde torusfractuur aan z'n rechter pols (een type breuk die niet gebroken is, dat kan alleen bij 5 tot 11 jarigen, omdat hun polsbot nog buigzamer is). Kay hoeft niet eens in het gips, maar heeft wel een mitella om. In het doktersrapport staat: ... gezien minimale pijnklachten en bewezen onzin van gipsspalk nu nubi grip, pijnstilling en mitella 2 weken.)

Opvoeden

2011-04-05T21:23:00.008+02:00

Een paar weken geleden sprak ik een collega bij het koffiezetapparaat. Ze heeft 2 kinderen in dezelfde leeftijd. Ik vertelde haar dat mijn opvoeding nu al gefaald had. Kay is zo brutaal en ondeugend. Ik voel me meer een scheidsrechter dan een opvoeder. Hoe heb ik het zover laten komen, vroeg ik me af..
Ze moest lachen en zei dat het weinig met opvoeden te maken had. Haar zoontje is erg rustig - als je met harde stem tegen hem zegt dat hij moet op houden schrikt hij zich wezenloos en doet meteen wat van hem gevraagd wordt. Haar dochtertje daarentegen is totaal het tegenovergestelde. Zij is net als Kay iemand die op zoek gaat naar haar grenzen. Tegen haar zoontje kan ze gerust zeggen 'vanavond mag je een kwartier later naar bed'. De volgende avond gaat hij rustig op tijd slapen. Haar dochtertje wil meteen de volgende dag opnieuw een kwartier later naar bed. Het gevolg is dat ze haar dochtertje veel strenger aanpakt dan haar zoontje. Ze raadde me aan vooral duidelijke grenzen te stellen en discussie over 'waarom wel en wanneer' te vermijden. In haar ogen waren deze kinderen juist degenen die op latere leeftijd verder keken en beter in staat waren de maatschappij te begrijpen.

Een link naar een interessant artikel over opvoeden. Zo heb je de autoriatieve of democratische stijl en de verwaarlozende stijl, de permissieve of toegeeflijke stijl en de autoritaire stijl. Ook zijn er verschillen in oudste, middelste en jongste kinderen.

Verjaardag Snowplanet 2

2011-03-21T13:10:00.002+01:00

Snowplanet

2011-03-13T15:32:00.015+01:00

Gisteren was het groot feest. Kay ging met zijn vrienden naar Snowplanet voor een Skiles. Het is, hoorden we pas nadat we de uitnodigingen verstuurd hadden, het beste om aan de hand van de leeftijd (5) kinderen uit te nodigen. Er kwamen 8 kinderen... De verdeling was: 2 kinderen uit Kay zijn klas (Ties en Noelle), 3 buurtkinderen (Vere, Bor en Graham), 2 oude vriendjes van het kinderdagverblijf (Cato en Filip).

Kay had die nacht van de zenuwen in zijn bed geplast. En hij had buikpijn, zei hij in de ochtend toen hij zich aankleedde. Ook Cato was zeer zenuwachtig vertelde haar moeder. Om 10 uur kwamen de eerste vriendjes (Filip en Vere). De rest ging direct naar Snowplanet. Eerst gingen we taart eten en cadeautjes uitpakken. Om half 12 kregen we instructie. De ouders mochten helaas niet mee de piste op. Daarna was het skikleding aan, schoenen en ski's uitzoeken en om 12 uur kwam de instructeur hen meenemen. Bor werd het allemaal teveel. Hij durfde niet meer. Na ingepraat te hebben - gelukkig was zijn vader erbij - ging hij toch mee. De les begon met oefeningen om een beetje warm te worden. Daarna mochten ze van het kleine heuveltje af en van de grote heuvel waar ze door een poortje mocht skiën. Als laatste gingen ze allemaal op een mat de (mini) helling af. Het was zo schattig om te zien hoe goed iedereen zijn best deed.
Teruggekomen werden de ski's ingeleverd en had Bor grote verhalen hoe geweldig hij het had gevonden. Na afloop was het patat eten, wat goed uitkwam want iedereen had honger. Vervolgens werd iedereen opgehaald.

Woensdag

2011-03-09T19:55:00.010+01:00

Bendert zit in India deze week dus heb ik vandaag vrij genomen. In de ochtend breng ik Kay naar school. Aangekomen is het klaslokaal donker en leeg. Verbaasd kijk ik om me heen. Gelukkig komt er een moeder naar me toe lopen. 'jij wist het ook niet'.. zegt ze, 'ze gaan naar het theater voor een toneelvoorstelling'. 'Help', denk ik.. 'waarom heb ik geen telefoon bij me' - hij was leeg en ik was zo slim om hem thuis in de lader te laten zitten. We weten geen van beide naar welk theater we de kinderen moeten brengen.
Buiten in de regen zien we een moeder die op haar bakfiets aan het springen is. Ze weet waar het is. Snel rijden we in colonne achter haar aan. Nadat ik Kay heb afgeleverd fiets ik, inmiddels kleddernat, naar huis. Het is tijd om boodschappen te doen. Ik maak een lijstje voor 3 dagen. Gezien ik alleen thuis ben met de muizen (hier kwamen Mariken en ik gisteren achter) heb ik maar wat eters uitgenodigd.
Na boodschappen gedaan te hebben is het tijd om Kay op te halen. Ik kom tot de ontdekking dat ik niet weet hoe laat ik Kay op moet halen. Is het 12.00 uur of 12.30 uur? Ik sms Bendert en hij smst terug dat het 12.30 is.
Aangekomen bij school wil Ties bij ons spelen en met zijn drieën lopen we naar huis. Thuisgekomen gaan Ties en Kay spelen. Ze zijn nu op een leeftijd dat ze geen ruzie meer maken en ik ga boven werken. Na een tijdje vraagt Kay om een snoepje. Ik zeg dat ze geen snoep krijgen, ze hebben al een stuk verjaardagstaart op. Opeens hoor ik een stoel schuiven en iets vallen. Als ik beneden kom zie ik voor de koelkast een stoel staan met daarop een kruk. Beneden op de grond ligt de snoeptrommel. Ties en Kay zitten ondeugend lachend op de bank. De snoeptrommel verdwijnt ver weg en hoog in de kast.

Om half 4 wordt Ties opgehaald en ga ik met Kay naar zwemles. Daar ga ik bijna de kleedkamer voor 'vaders met zonen/dochters' binnen, een moeder kan me nog net tegenhouden. Ik stap de 'moeders met zonen/dochters' kleedkamer in en kleed Kay uit. We wachten op de badmeester terwijl een jongetje naast ons onder luid gebrul verlost wordt van een splinter. Kay gaat mee met de badmeester en ik ga op het balkon zitten. Na goed rondgekeken te hebben kom ik tot de ontdekking dat Kay niet aanwezig is. Hij is in het aangrenzende peuterzwembad. Ik loop naar het andere balkon om hem te zien zwemmen. Het is voor hem de 2e keer zonder dat er ouders bij zijn, dus best wel eng. Het gaat gelukkig goed en hij doet erg zijn best.
Thuisgekomen mag hij nog even TV kijken terwijl ik het eten klaarmaak. Ik heb nu voor het eerst in 10 jaar 3 dagen achter elkaar gekookt.
Kay ligt inmiddels in zijn bed en ik zit uitgeput achter mijn computer. Pfff, die vrijdagmiddagen zijn niets vergeleken met de woensdagen. Bendert MSNed me. Nederland is vanuit India telefonisch niet te bereiken. India heeft van Nederland gewonnen vandaag met cricket, vandaar..

5 jaar

2011-03-07T17:22:00.004+01:00

Gisteren werd Kay dan toch eindelijk 5 jaar. De buren Egge en Wietze, alle opa's en oma's, Martijn, Talitha, en Sanne met Jesse kwamen op bezoek. De taart was op verzoek van Kay een Spiderman-taart. Het favoriete kado was de politieboot + boef van lego van Martijn. Ook het Star Wars lego van Bendert was favoriet. Al snel zette Kay zijn vader, oom en buurman aan het werk. De gekregen lego moest natuurlijk meteen in elkaar gezet worden. Gewillig gingen ze aan de slag.Volgende week is het feestje voor de kinderen. Naar alle waarschijnlijkheid nog meer lego... Gelukkig zijn het kleine blokjes.

Vakantie Zwiterland

2011-02-27T15:16:00.002+01:00

Afgelopen week gingen we bij Koosje op bezoek in Bern. Vervolgens gingen we met zijn allen naar Chateau d-Oex (in de buurt van Gestaad) om te snowboarden. Het had net (na 2 maanden) gesneeuwd dus we waren helemaal gelukkig. Kay ging in de ochtend naar skiles en wij gingen afwisselt naar de piste.

Voor foto's klik hier.

Serious frisbeeing accident

2011-02-02T16:13:00.000+01:00

Kay kwam gisteren terug van de naschoolse opvang met een behoorlijke wond op z'n neus. Het bleek dat hij er een frisbee tegenaan had gekregen. Vanochtend vond hij dus dat hij extra zielig was, want hij had ook z'n arm en z'n been gebroken (althans, dat is wat hij zei - waarschijnlijk was het gewoon een beetje groeipijn).

1.11

2011-01-30T19:58:00.002+01:00

Vandaag hebben we Kay gemeten en hij is:
1 meter, 1 decimeter en 1 centimeter.

Kerstvakantie voorbij

2011-01-08T21:14:00.007+01:00

Zijn nieuwe kamer was een groot succes. Het oude speelgoed was Kay helemaal vergeten. Hij vond zichzelf nu officieel een 'grote' jongen en ging zonder morren slapen in zijn nieuwe bed die avond. De volgende ochtend had hij zichzelf spontaan aangekleed. Zondag kwam Vere en die was ook zeer onder de indruk. Samen zaten ze op zijn kamer te kletsen en met de enorme hijskraan, die Kay van de Kerstman gekregen had, te spelen. Bij het naar huis gaan gaf Kay Vere een paarse sleutelhanger van de Eiffeltoren. Die avond vertelde Mariken dat Vere tegen haar had gezegd dat ze een Weiffeltoren had gekregen.

Maandag ging Kay weer naar school. Zijn gouden bling-bling Eiffeltoren ging mee. Op school aangekomen bleek Ties precies dezelfde bij zich te hebben. Ook Ties was in Parijs geweest. Door het koude weer waren ze alleen met de lift naar boven gegaan. Ties was duidelijk net zo onder de indruk van de Eiffeltoren als Kay.

Naar aanleiding van Frankrijk zijn we toch maar wat strenger geworden aan tafel. Kay moet nu echt wachten met van tafel gaan totdat we klaar zijn. Gelukkig begrijpt hij het nu een stuk beter dan een paar weken geleden. Om de tijd wat te doden vroeg ik donderdag voor de grap of hij al een vriendinnetje had. Kay keek me zichtbaar geërgerd aan en zei: 'Duh, mamma, dat weet je toch wel! ... Noelle is mijn vriendin. Hum, dacht ik, ik had nog nooit van Noelle gehoord. En Ties heeft hij ook een vriendinnetje? vroeg ik. Noelle is ook de vriendin van Ties zei Kay. Kay keek me verontwaardigd aan. Dit had ik duidelijk allang moeten weten.
Vrijdag werd ik door school gebeld. Of ik Kay op wilde halen want hij was ziek. Rond de pauze liep ik het schoolplein op om Kay te zoeken. Na rondkijken vond ik hem in een hoek van het schoolplein met Ties en een meisje spelen. Ik liep om hen af en vroeg me af of dit nu Noelle was. Inderdaad was het Noelle. Nadat ik Kay had meegenomen speelde ze samen met Ties verder.

Kamer opruimen

2010-12-31T12:53:00.013+01:00

Kay is tot 2 januari in Welsum waardoor ik genoeg tijd had om zijn kamer op te ruimen. Hij had de afgelopen maand weer zoveel speelgoed gekregen dat het een grote bende geworden was. Inmiddels heb ik 5 dozen (van die plastic dozen bij IKEA) uit zijn kamer kunnen halen. Ook is zijn bed wat groter geworden (hij heeft een meegroeibed) en is de commode, waar hij als baby op gelegen heeft, terug naar mijn ouders.
Bij het uitzoeken kwam ik tegen:
- diverse uit papier geknipte zwaartjes - je moet toch wat als je ouders tegen wapens zijn
- zijn kookspulletjes - als Bendert ging koken kookte Kay mee (hij was 2)
- groot aantal houten stokken, stenen, kroonkurken etc. - hij heeft een periode 'een verzamelwoede' gehad
- zijn Atomic Blaster (foam pistooltje op luchtdruk basis) - ik dacht dat die 'verdwenen' was..
- zijn kleine hijskraantje dat overal mee naar toe ging en in diverse landen is geweest.
- zijn gereedschap. Hij ging vroeger nergens naar toe zonder zijn boormachine en hamer.
- zijn roze stofzuiger - gekregen van Sanne 2 jaar geleden voor Sinterklaas
Ik ben erg benieuwd of hij iets gaat missen als hij terug is. Voor zijn speelgoed heeft hij bijna een fotografisch geheugen. Dit in tegenstelling tot luisteren naar zijn ouders - dat vergeet hij regelmatig.

Paris dag 2

2010-12-30T23:12:00.003+01:00

Op de tweede dag ontbeten we eerst met de andere gasten. Kay had zijn Eiffeltoren meegenomen en die stond dan ook in het midden op de tafel. Na het ontbijt namen we afscheid en vertrokken naar Musee de Qual Branly. Het is opgezet door Jacques Chirac en heeft, naast dat het gebouw erg mooi is, een schitterende collectie niet-westerse voorwerpen. Bij binnenkomst kwam ik zelfs een Kultrun tegen - een ceremoniële trommel die gebruikt wordt door de Mapuche indianen. Vol enthousiasme vertelde ik Kay wat de afbeelding voorstelde op de trommel (deze was ik tijdens mijn onderzoek in Chili veel tegengekomen). Kay luisterde maar even want hij ontdekte in een andere vitrine speren, waarden en maskers. Veel interessanter voor een klein jongetje. Na een lunch in het museum, waar we weer eens pijnlijk geconfronteerd werden met de verschillen tussen de keurige franse kinderen en Kay, vertrokken we terug richting Amsterdam. De terugtocht was niet te vergelijken met de barre reis naar Bordeaux. Geen lange files, sneeuwstormen, en auto's die over de kop vlogen.. 5 uur later waren we in Amsterdam.

Paris dag 1

2010-12-30T22:36:00.012+01:00

In de ochtend vertrokken we met de metro naar het Louvre. Daar aan gekomen viel de rij gelukkig mee en al spoedig waren we in het museum. Voor Kay had ik een audio-tour gehuurd. Dit bleek de grote hit van de dag te zijn. Ondanks dat alleen Engels en Frans gesproken werd, was Kay helemaal in de ban van het apparaat. Hij ontdekte dat als hij een nummer van een kunstwerk intoetste, vervolgens een foto in beeld verscheen en stem begon te vertellen. Nog nooit hebben Bendert en ik zo rustig door een museum kunnen wandelen. We begonnen beneden bij Iraanse, Etruskische, Griekse en Egyptische kunst. Kay kwam zelfs een naamgenoot tegen, een Egyptische administrateur met de naam Kai. Langzaam gingen we naar boven waar we de Mona Lisa, Nike en nog andere bekende schilderijen/beeldhouwwerken bekeken. Kay was niet onder de indruk en bij de Mona Lisa wilde hij naar huis. Het werd dan ook erg druk en tijd om weg te gaan.

In het restaurant lunchten we. De stoelen aan de rand van het restaurant zijn heerlijk. Mijn rug was namelijk nogal toegetakeld in de Prius van Bendert. Ik raad iedereen dan ook aan om niet in een Toyota Prius langer dan 1 uur te zitten (ik was compleet gebroken toen we aankwamen).

Na de lunch gingen we naar de Eiffeltoren met de metro. Ook deze keer stonden we in de rij. Het was ijs en ijs koud toen we naar boven klommen. Kay was echter zo onder de indruk dat hij helemaal in zijn eentje, zonder getild te zijn door Bendert, de trappen op klauterde. Hij vond het geweldig. Op de eerste verdieping was een ijsbaan waar we gekeken hebben en chocolademelk hebben gedronken. Het was helder weer en het uitzicht was erg mooi. Na verschillende foto's gemaakt te hebben waarbij Kay afwisselend stoer (voor zijn vrienden) als lief (voor zijn moeder) keek gingen we naar beneden. De foto van ons is door Kay gemaakt. Beneden gekomen moest natuurlijk een Eiffeltoren gekocht worden en na afdingen (iedereen verkoopt daar hetzelfde) koos Kay tot grote ergernis van zijn moeder de meest glimmende, goudkleurige, bling-bling versie.
Na de Eiffeltoren liepen we naar de Seine waar we in een rondvaartboot stapten. Kay heeft die hele boottocht met mijn Iphone spelletjes gespeeld, af en toe opkijkend als ik hem wees op het Louvre en andere bouwwerken die we tegenkwamen.

Paris

2010-12-30T22:00:00.000+01:00

2e Kerstdag lunchten we in Montignac. Gelukkig had Kay 2 ridders te paard gekregen waar hij mee speelde terwijl we aan het eten waren. Ook was Saar zo slim geweest om een kleurboek en viltstiften mee te nemen. Daarna zetten we Saar en Xavier af bij het station in Brive en vertrokken we rond een uur of 5 richting Parijs. De reis verliep gelukkig een stuk voorspoediger dan de heenreis. Rond 23 uur kwamen we in Parijs aan waar we overnachten in de B&B A Room in Paris. Een super romantische plek vlak bij Gare du Nord, gerund door een Nederlands/Frans stel. Kay had zijn eigen bedje inclusief donkerrood satijnen dekbed..

Naar Sarlat

2010-12-30T12:51:00.004+01:00

1e Kerstdag vertrokken met Saar en Xavier richting Sarlat. Daar hebben we wat gegeten in een pizzeria (niet aan te raden - de wijn was slecht en de maag van X. raakte van streek) en in een slotje overnacht op een kamer in de toren met echte kantelen. De volgende dag reden we door heuvelachtig landschap langs pittoreske wijngaarden en mooie besneeuwde kastelen. Het was ijskoud en ik was blij dat ik mijn slaapzakjas meegenomen had. We bezochten een spookkasteel, een kasteel dat op instorten stond en een plek in de rotsen waar vanaf ongeveer 5000 v.C. tot in de 17e eeuw mensen gewoond hebben. Het programma was door Saar samengesteld en helemaal afgestemd op de belevingswereld van Kay. Echte ridders, spoken en kastelen, spannender kon bijna niet.

En France

2010-12-30T12:27:00.006+01:00

De kerst hebben we gevierd in Frankrijk met Saar en Xavier. De ouders van Xavier hebben een wijn Chateau in St. Christophe des Bardes, vlak bij Bordeaux. Het chateau is al 7 generaties in de familie. De eerste kerstdag lunchten we bij de ouders. Kerst bestaat in Frankrijk uit: lang tafelen, foie gras eten (wist niet dat dat ook lekker kon zijn), wijn drinken, kletsen...
Bij de familie van Xavier hoorde een klein jongetje, Guillome (Willem in het Frans) waar Kay mee speelde. De middag begon met het rondbrengen van kerstkadootjes door Guillome en Kay.
Vrij snel gingen we aan tafel waarbij Saar en ik naast de gastheer geplaatst werden. Voor Fransen zijn tafelmanieren, waaronder zachtjes praten en je bord leegeten, enorm belangrijk. Franse kinderen kunnen dan ook uren aan tafel zitten en luisteren perfect naar hun ouders. Saar vertelde dat Guillome al weken van te voren was voorbereid op kerstdag.
Na 10 minuten hield Kay het al gezien. Pijnlijk werd duidelijk hoe onze opvoeding gefaald had. Hij weigerde foi gras en kapoen te eten en wilde alleen met zijn nieuw verworven Lego spelen. Gelukkig was de vader van Xavier erg schappelijk en mocht Kay van tafel. Kay moest veel meer gedrild worden volgens Saar en ook wij kwamen tot de conclusie dat we er nog lang niet waren met die opvoeding van het aapje. Na het eten heeft Bendert nog piano gespeeld waarbij Guillome zijn nieuwe xylofoon kon uitproberen. Na de lunch vertrokken we richting Sarlat.

Stickers

2010-12-21T08:54:00.004+01:00

Vorige week woensdag had Kay een racebaan gebouwd van een aantal plastic voorwerpen. Hij wilde stickers om erop te plakken. Na een tijdje gezocht te hebben kwam ik tot de conclusie dat 'het speciale stickerboek' waarschijnlijk (met een aantal tijdschriften van mij) per ongeluk was weggegooid in de papierbak een paar weken geleden.
Kay, natuurlijk diep teleurgesteld, wilde een nieuw stickerboek (ook moest Bendert op de gang gaan staan). Ik beloofde dat ik de volgende dag een stickerboek voor hem zou kopen. Toen ik hem die avond ophaalde van de naschoolseopvang werd ik fijntjes aan de stickers herinnerd. Het was gelukkig koopavond dus gingen we op pad.

We liepen langs het Kruidvat, Kay wilde niet naar binnen want daar hadden ze geen stickers. We kwamen bij de Intertoys, gek genoeg hadden die alleen maar dierenstickers. Niet de stickers die Kay wilde. We gingen naar de Bruna. De vrouw achter de toonbank kwam met Batman stickers aanzetten. Deze werden afgewezen. We liepen de Blokker binnen. Daar, in de 1 euro hoek, zag Kay een doosje met de juiste stickers: autostickers wel te verstaan.
Opgelucht liep ik naar de toonbank om af te rekenen. Kay legde het doosje op de toonbank en de verkoopster vroeg 1 euro. Kay begon hard te lachen en riep .. dat is ook niet duur, maar 1 euro. De verkoopster was niet meer zichtbaar achter de toonbank van het lachen. Ik lachte schaapachtig mee denkend: hoe weet dit gozertje dat 1 euro maar 1 euro is. Dat wist ik nog niet toen ik 4 was. Ik wist amper dat er geld bestond.

Thuis vertelde ik Bendert het verhaal. Hij vond dat de ruzies over zakgeld, of liever gezegd over de dingen die Kay wilde kopen met zijn zakgeld, dan toch ergens goed voor geweest waren...
Later sprak ik met Nicol. Die begon meteen over haar eigen opvoeding. Haar moeder zou haar niet mis te verstane woorden hebben duidelijk gemaakt dat ze niet zo moest zeuren: stickerboek weg, helaas pindakaas. We kwamen tot de conclusie dat opvoeden tegenwoordig toch heel anders ging..
De volgende dag had Kay zijn racebaan volgeplakt met alle stickers. Geen plekje was nog vrij om nog iets op te plakken.

Zedenzaak komt wel heel erg dichtbij

2010-12-15T21:50:00.007+01:00

Zondag werd ik gebeld door een vriendin dat De Telegraaf met nieuws was gekomen over een omvangrijk zedenschandaal op een kinderdagverblijf in Amsterdam. Gezien we dat weekend niet gebeld waren door de politie gingen we er vanuit dat het niet onze kinderen betrof. Tot half 11 die avond was het wachten op Eberhard van der Laan. Op Twitter kwam Watergraafsmeer vaak naar voren. Tijdens de persconferentie werd bekend gemaakt dat het ging om 2 kinderdagverblijven in West. Enigszins opgelucht haalden we adem.

Maandag haalde ik Kay op van de NSO en werd ik gewezen op een brief in zijn postvakje. In de brief stond dat de bewuste persoon 9 dagen op het KDV De Toverlantaarn, horende bij de NSO, gewerkt had. Zijn proeftijd was niet verlengd omdat hij zich niet sociaal gedroeg. Van verdenking was geen sprake. Mijn maag draaide zich om. Kay heeft (gelukkig) op een ander KDV gezeten. Echter, vriendjes en vriendinnetjes van hem gingen wel naar het bewuste KDV, dat bij ons om de hoek is.
Woensdag kreeg ik een email van een vriendin. Ze vertelde tussen neus en lippen door dat haar hoofdpijn - we hadden afgesproken te bellen maar dat ging niet door omdat ze ziek was - even wat erger was geworden. Haar dochter ging vorig jaar naar Het Hofnarretje in West. Ze was echter niet gebeld en ging er dus maar vanuit dat het niet haar kind betrof. Voor de zekerheid heeft ze toch de gegevens en foto aan de zedenpolitie doorgegeven.

Wat een ellende. Hoe haalt iemand het in zijn botte hoofd om achter jonge kinderen aan te gaan. Het is onbegrijpelijk dat dit in deze tijd op zo'n grote schaal kan gebeuren. Ook het gedrag van de politie is onvoorstelbaar. De laksheid waarmee gereageerd is op een moeder die een melding deed 2 jaar geleden is onbegrijpelijk. Voor een ouder zijn zedenmisdrijven het ergste wat er is. De daders zijn vaak vertrouwenspersonen. Het enige wat je tegen je kind kunt zeggen is dat als hij niet aangeraakt wil worden hij dit moet aangeven. Een baby kun je dit dus al niet uitleggen... Je bent volkomen machteloos. Enig lichtpuntje is dat het effect op zulke kleine kinderen niet traumatisch hoeft te zijn.

Sinterklaas achter de rug

2010-12-08T14:59:00.010+01:00

Het begon allemaal een paar weken geleden. Kay kreeg een Intertoys catalogus van zijn oma. Uren zat hij bladerend op de bank, mompelend 'dit wil ik hebben, dit wil ik hebben'... Hij maakte met een stift rode cirkels om alle lego en rode kruizen door alles wat met K3 te maken had. K3 was voor meisjes en heel, heel erg stom volgens hem. Op mijn vraag of Barbie ook 'stom' was gaf hij als antwoord dat Barbie wel voor meisjes was maar niet zo stom als K3.
Eerst maakte ik samen met hem een verlanglijstje waarbij hij niet verder kwam dan vecht-lego. Wel moest ik op het lijstje zetten dat Tristan geen kadootje mocht omdat hij stout was. Ook Willem was stout en die mocht dus ook geen kadootjes. Ik wees hem erop dat dit niet echt lief was om zo zijn vrienden te verraden en streepte het door. Kay vond dat het er toch op zijn verlanglijstje moest komen omdat het 'waar' was.
Hij mocht die avond zijn schoen zetten met daarin het verlanglijstje.

De volgende dag wilde hij weer zijn schoen zetten. Ik vertelde hem dat Sinterklaas geen tijd had om alle kinderen iedere dag cadeautjes te geven. Kay antwoordde dat hij 'voor de zekerheid' zijn schoen zette. Stel je voor dat de Sint wel tijd had.
Iedere ochtend ging hij naar beneden om te kijken. In het begin was hij diep teleurgesteld als er niets in zat. Gelukkig was hij altijd zeer blij als er wel iets in zat. Hij verbaasde zich erover dat papa en mamma geen cadeautjes kregen. Die waren blijkbaar niet lief volgens de sint was zijn conclusie.
Dagelijks keek Kay naar het Sinterklaasjournaal. De sleutels van de pakjeskamer raakte weg, babypiet raakte zoek. Het was allemaal zeer spannend. Op de naschoolse opvang deden ze ook aan Sinterklaas. Kay vertelde dat 'grote jongens, verkleed als zwarte piet' waren geweest en ik vroeg me af hoe lang de mythe van Sinterklaas nog stand zou houden. Alle kinderen kregen een trap-afrol-ding. Gezien de vele trappen in Amsterdam een goed kado..

De laatste dagen voor Sinterklaas kroop Kay regelmatig 's morgens bij mij in bed. Ook begon hij spontaan in zijn bed te plassen. Op de dag van Sinterklaas kwamen Wicher en Tineke eten en heeft Kay zijn lievelingsliedje 'zwarte piet ging uit fietsen' verschillende keren gezongen. Gelukkig had de buurman tijd om op de deur te bonzen en hadden W & T gedichten gemaakt. Ik had er na diverse bedplas nachten + studie (6 dec tentamen) geen puf voor.
Als ik me herinner hoe we thuis vroeger Sinterklaas vierden schaam ik me toch een beetje. W & T maakten een brief met daarin een speurtocht waarbij we via ingewikkelde vragen bij een kartonnen doos ergens ver weg verstopt in het huis in de vorm van een paard of een schoorsteen terecht kwamen. Vervolgens werden lange gedichten voorgelezen waarbij alle (gênante) details van dat jaar naar voren kwamen.
Deze keer was de klapper van de avond een grote doos world races lego. Onder luid gejuich waarbij hij heen en weer sprong van geluk maakte Kay de doos open.

Met de slee in Park Frankendael

2010-12-06T16:34:00.002+01:00

Sneeuw in Watergraafsmeer

2010-12-04T15:34:00.017+01:00

Sint op school

2010-12-03T21:47:00.003+01:00

Vanochtend bracht ik Kay naar school. De Sint zou komen dus Kay is behoorlijk opgewonden. Als we op schoolplein aankomen zie ik sommige kinderen verkleed als zwarte piet. Bij de klas begint Kay keihard te huilen. Hij wil ook verkleed. Ik probeer hem te troosten door te zeggen dat hij al een keer verkleed is geweest toen we Sinterklaas gingen bezoeken bij de intocht. Kay gaat nog harder huilen. Met betraande ogen kijkt hij me aan en roept dat 'de sint hem nu niet meer kan herkennen'.
hummm... Gelukkig is de juf er en ik vraag haar of er nog tijd is om zijn pietenpak te brengen. Zij vind het onzin en neemt hem mee de klas in.

Reactie van Koosje: Ha ha, arme Kay, die denkt natuurlijk alleen maar aan de kado's die hij misloopt nu sinterklaas hem niet meer herkent. Maar de sint herkent natuurlijk alle brave kinderen, of ze nu verkleed zijn of niet :)

Voorstelling Kiki

2010-11-15T20:07:00.003+01:00

Of Sinterklaas nog niet genoeg was gingen we 's middags naar Leiden waar Kiki haar voorstelling Tophit gaf.
De plaats van de voorstelling van Kiki riep bij mij de nodige herinneren op. Het Lak theater is bij de Universiteit van Leiden. Het was gek om langs de bibliotheek te lopen waar Nicol en ik 'studeerden' 15 jaar geleden.. Ahum, kletsten/in de kantine koffie dronken.. Ook moest ik meteen aan dr.Gupta denken, een indiase prof. die ons over 'gender in ontwikkelingslanden' vertelde aan de hand van verschrikkelijke verhalen over het uittesten van het hormoonstaafje 'Implanton'.. Jarenlang uitgetest op Indiase vrouwen die vervolgens onvruchtbaar werden. Toen ik de opmerking maakte dat mijn moeder erg blij was geweest met deze manier van anticonceptie was de breuk definitief. Met veel moeite kreeg ik uiteindelijk een voldoende.

Kay gaf tijdens de voorstelling van Kiki geen kik. Hij vond het interessant en erg leuk. Dit in tegenstelling tot de dag ervoor toen we naar een kindervoorstelling van Ernst Reijseger + Mola Sylla in het muziekgebouw gingen. Al na een kwartier had Kay zoiets van 'Mamma ik wil hier weg'. Hij pakte zijn AH poppetjes en begon te spelen, af en toe opkijkend als het een beetje interessant werd. Gelukkig was het inderdaad een nogal rommelig concert en viel het niet erg op. De Afrikaanse zang was erg mooi. Ik ging terug in de tijd toen ik voor mijn stage voor de HKU in Senegal was bij een Afrikaanse filmmaker (zijn naam ben ik vergeten). Bijna had ik de CD gekocht. Bendert kon me nog net tegenhouden. Die zaterdag had Kay celloles en bleek Ernst Reijseger een van de leraren van Bence te zijn geweest. Ook de cellowereld is klein...
Na de voorstelling zijn we met Kiki, haar man, Bor en nog wat kennissen van Kiki wat gaan drinken. Hier legde ik Kay het principe uit dat je best iets kunt uitlenen waar je zelf heel graag mee speelt aan je vriend. Daar zijn het vrienden voor.

Sinterklaas

2010-11-15T19:12:00.003+01:00

Gisteren gingen we naar de intocht van Sinterklaas. Kwart voor 11 reden we met de fiets naar het Amstelstation waar we Enmanuel, Wil en Anarosa ontmoetten. Snel liepen we naar de Berlagebrug. Daar waren al verschillende pietenboten gesignaleerd. Kay en Enmanuel hadden hun pietenpakje aan en konden hun geluk niet op toen Sint op een grote stoomboot verscheen op de Amstel. Snel pakten we onze fiets en reden met hem mee, onderweg ouders tegenkomend die hetzelfde deden. Het was een gekkenhuis. Ik heb nooit gedacht dat fietsen achter een stoomboot aan met een verkleedde man (OK dit keer was het Jeroen Krabbe) nog leuk kon zijn. Maar ach, zo zijn er meer dingen die je doet waar je je zonder kinderen voor zou schamen. Voor het Amstelhotel stapten we af en zwaaiden onder de brug naar de Sint. Eli stond er ook en zoals dat meestal gaat heeft Eli een erg aardige moeder en vader dus alle sociale contacten werden aangehaald. Enmanuel en familie hadden we inmiddels achtergelaten.
Kay vond het geweldig. Die avond mocht hij zijn schoen zetten. Hij vroeg nog wel aan Bendert of hij niet te lang doorging met werken want dan konden de pieten niet een kadootje in zijn schoen stoppen. De volgende ochtend durfde Kay niet naar beneden. Bang dat de Sint nog in de kamer stond.

Kay schrijft zijn naam

2010-11-15T15:04:00.000+01:00

Werkjes avond

2010-11-15T11:41:00.003+01:00

Vorige week donderdag ging ik om 18 uur met Kay naar school. Het was 'werkjes-avond'. Dit hield in dat hij een 'werkje' op zijn tafeltje had staan wat hij aan mij ging uitleggen. Kay was helemaal opgewonden toen ik hem ophaalde van de naschoolse opvang. Nog nooit zo snel had hij zijn jas aangedaan en ik moest achter hem aan rennen over het schoolplein naar school. Binnengekomen stonden een aantal (in grootte verschillende) roze blokken op zijn tafeltje. Kay liet ze vol trots zien. Hij vond dat ik ze op moest stapelen. Natuurlijk deed ik dat en als ik een verkeerd blok pakte werd ik door hem schaterend terechtgewezen. Daarna werden er plankjes bij gehaald en bouwde hij een vorm van de blokken met de plankjes naar een bijgeleverd voorbeeld.
Ik begon aardig moe te worden en zag verschillende ouders, die weer andere werkjes aan het doen waren, aanstalte maakten om naar huis te gaan. Kay wilde nog niet weg. Ik werd naar een bord gedirigeerd met een stoeltje en een aantal kaartjes met een cirkel, driehoek, rechthoek etc. Kay pakte een stift, ging zitten op het stoeltje en beval me om met mijn vinger een vorm van het kaartje te tekenen op zijn rug. Vervolgens ging hij de vorm natekenen op het bord. Natuurlijk was ik daarna aan de beurt. Ook ik moest het onderscheid zien te maken tussen een rechthoek en vierkant - wat erg moeilijk is als kleine kindervingertjes in je rug aan het priegelen zijn. Kay troostte me alsof het de normaalste zaak van wereld was als ik iets fout deed. Nadat ik uitvoerig uitgelegd kreeg waar de jongens WC was, gingen we naar huis.

Jesse in Welsum

2010-11-12T16:52:00.003+01:00

Enmanuel en Anarosa in Welsum

2010-11-12T14:33:00.000+01:00

Zomer winter tijd

2010-11-05T11:31:00.001+01:00

Zaterdag ging de wintertijd in. Waarom ooit de zomer-wintertijd is ingevoerd is mij eigenlijk een raadsel. Voor zowel Kay als zijn moeder was het een aantal dagen behoorlijk afzien.
Kay ging zondag voor zijn gevoel een uur later naar bed wat tot gevolg had dat hij 'niet meer moe was' en duidelijk moeite had om in slaap te komen. De volgende ochtend stond meneer om half 5 aan mijn bed. Hij kroop erin en begon met zijn knieën in mijn rug te prikken. Na een kwartier riep hij luid dat 'het nu wel tijd was om op te staan, hij was niet meer moe'. Het lukte me nog om een kwartier te doen alsof ik sliep maar Kay begon op een gegeven moment zo erg aan mijn dekbed te trekken dat we hem maar naar beneden brachten. De nacht erop weer hetzelfde ritueel. Zijn slaapritme was volledig ontregeld. Inmiddels begon ik behoorlijk uitgeput te raken. Iedere ochtend om half 5 wakker gemaakt worden valt niet mee. Woensdagavond begon hij eindelijk zich wat aan te trekken van het nieuwe ritme. Volgend jaar ga ik het anders aanpakken en stuur ik mezelf en hem de eerste dagen maar om 18 uur naar bed..
Nog een bijkomend probleem is dat het 's avonds eerder donker is. Kay is sinds deze week dan ook 'bang in het donker'. Gelukkig is het binnenkort Sinterklaas. De winter heeft ook zijn voordelen... heb ik hem maar uitgelegd.

Opvoeden

2010-10-15T11:49:00.003+02:00

Na 2 weken 'heropvoeding' is de strijd nog niet gestreden. Kay is er helemaal van ontdaan. We zijn begonnen met het 's morgens aankleden. Dit deed ik vroeger terwijl hij door mij uitbundig geknuffeld werd. Tegenwoordig kleedt hij zich, onder luid gebrul en gehuil, waarbij hij dagelijks in de hoek (op de gang) belandt, zelf aan - de buren zijn gelukkig op de hoogte gebracht van onze 'activiteiten'.
De eerste week nam hij steevast zijn knuffelgiraf overal mee naar toe, zo ontstemd was hij over ons gedrag en de nieuwe situatie. De tweede week ontstond een rood randje onder zijn lip door het bijten van zijn tanden over zijn onderlip. We zijn inmiddels in de derde week beland en af en toe kijkt hij me verwijtend aan en zegt met een hoop piep stemmetje dat hij 'pijn in zijn rug heeft' (nooit geweten dat mijn ziek-zijn zo een invloed op hem heeft).
Achteraf ben ik blij dat Mary mij voor de keus stelde. Zelf had ik absoluut niets in de gaten. Kay is met zijn verleidingtechnieken zo goed in staat om precies alles geregeld te krijgen wat hij wil. Ik hoefde maar naar zijn lieve oogjes te kijken en dan ging de rest vanzelf.

Op school

2010-10-01T11:33:00.000+02:00

Gelukkig... Kay is naar het consultatiebureau geweest en heeft geen brilletje nodig. Zijn ogen zijn niet super goed maar ook niet super slecht.

Op school gaat het wat minder de laatste tijd. Vorige week kreeg ik van de juf de vraag of ik een afspraak in kon plannen. Ze wilde over Kay praten. Gisteren ben ik langs geweest. Ze vertelde dat Kay zich brutaal gedraagt, niet luistert en kinderen 'fysiek' benadert. Wel was ze tevreden over zijn mentale vooruitgaan. Hij maakt de meest indrukwekkende tekeningen en heeft zelfs een aantal letters in zijn laatje.
Volgens Mary in het formulier dat ik meekreeg: "Kay vindt het moeilijk om zich in anderen te verplaatsen. Hij reageert door vuisten te gebruiken".
Helemaal als een verrassing kwam dit niet. In zijn contact met vriendjes en ook met Enmanuel heb ik een paar keer meegemaakt dat hij keihard begon te huilen als hij zijn zin niet kreeg. Vorig weekend wilde Vere niet met hem spelen en begon hij haar te pesten door zand naar haar te gooien.
Voor Kay is het thuis relatief rustig doordat hij geen broertjes of zusjes heeft. Al zijn sociale vaardigheden met zijn 'peers' moet hij op school en in de speeltuin opdoen. Volgens Mary was het geen excuus. Ze gaf het advies om duidelijke grenzen te stellen. Zelf hebben ze een 'strafhoekje' op school met daarin kaarten waarop staat waarom pesten niet mag. Daarnaast zal ze wat meer tijd aan hem gaan besteden om zo uit de negatieve spiraal te komen. In de volgende 10 minutengesprekken komt ze er op terug. Pff, opvoeden valt nog niet mee.

Kayland

2010-09-29T16:19:00.002+02:00

Kay heeft z'n eigen land uitgevonden: Kayland. Volgens zijn beschrijving is Kayland rond met heel veel water er omheen, maar wel heel groot zodat alle kaylanders er op kunnen wonen. Al zijn vrienden wonen er en alle (andere) mensen die er wonen heten ook Kay, Filip, Eli, Vere, Cato, Tristan, Charlie, etc.

Ook heeft hij meteen maar een vlag bedacht (zie hieronder)

Officiële vlag van Kayland

De volgende gegevens van Kay ben ik te weten gekomen:

Officiële landstaal: Nederlands

Hoofdstad: Vechtmauwers
Regeringsvorm: constitutionele dictatuur (volgens Kay: "ik en m'n vrienden beslissen wat er gebeurt")
Staatshoofd: Kay en z'n vrienden
Regeringsleider: Kay
Religie:
      29% sinterklaas,
      9% vechtmauwersdraak,
      6% paashaas,
      4% gereformeerd,
      4% sprookjes,
      42% geen gezindte
Oppervlakte: 357.022 km² (18,41% water) = zo groot als Duitsland
Inwoners: 100.000.000
Bijv. naamwoord: Kaylandiaans
Inwoneraanduiding: Kaylander
Motto: We kunnen goed vechten
Volkslied: Vechtmayers
Munteenheid: Pennegeld
UTC: +1 (zomer +2)
Nationale feestdagen:

6 maart (Kay's geboortedag)

verder is het elke dag van het jaar "gewonnendag" waarop gevierd wordt dat de monsters verslagen zijn

Tekentalent

2010-09-27T00:09:00.006+02:00

Voordat we op vakantie gingen waren de meeste tekeningen van Kay onherkenbare krabbels. We geloofden hem dan ook niet toen hij na de vakantie uit school kwam met een landschap en daarin ridders te paard. Al snel wist hij te bewijzen dat de tekeningen toch echt van hem waren. Hij kwam met de ene na de andere ridder thuis, al dan niet te paard. Ook auto's zijn favoriet. Grofweg vallen zijn 'scheppingen' in twee categorieën:

Tekeningen (hierop staan de ridders, ridders te paard, kastelen en auto's met kinderzitje waar hij zelf dan in zit)
Ontwerpen (van uitvindingen, bv. voor het opvouwen van kleedjes of het opruimen van dingen)

Hieronder een kleine bloemlezing van de tekeningen en 'ontwerpen' van Kay.

Enmanuel in Nederland

2010-09-18T11:27:00.010+02:00

Sinds een aantal weken is Kay zijn neefje in Nederland. Na 2 maanden wachten op een Cubaans goedkeuren, ik moest verschillende keren naar het Cubaanse consulaat in Rotterdam en naar Den Haag, is het dan toch gelukt. Enmanuel, zijn moeder en grootmoeder kwamen 3 weken geleden aan op Schiphol.

Inmiddels is Enmanuel naar de school van Kay geweest. Hij en Kay vonden het geweldig. Kay stelde Enmanuel zelfs voor als 'zijn broer' zo trots was hij. Op Cubaanse scholen gaat het er heel anders aan toe zo vertelde Anarosa. De kinderen zitten van half 9 tot 2 in de schoolbanken -speelkwartier/ en spelen op de speelplaats kennen ze niet. Ook speelgoed of andere materialen ontbreken. Het enige wat ze hebben zijn potloden. Ook vond ze de juf bijzonder lief tegen de kinderen. Daartegenover staat dat Enmanuel het Cubaanse volkslied uit zijn hoofd kent en zeer goed luistert. De arme jongen. Gelukkig heeft hij het niet zo in de gaten.

Kay heeft moeten wennen dat Enmanuel nu even belangrijker is dan hij in ons huis. Als Enmanuel komt mag hij speelgoed uitzoeken, hij mag naar Spaanstalige tekenfilms kijken krijgt alle aandacht. Al verschillende keren is hij in huilen uitgebarsten als hij zijn zin niet kreeg. Het valt ook niet mee voor de kleine verwende aap. Gelukkig zet hij zijn frustraties snel opzij.

Kay haalt zijn cello op bij Medea

2010-08-29T13:59:00.004+02:00

Afgelopen woensdag heeft Kay samen met Bendert zijn (huur) cello opgehaald bij de vioolbouwer Medea Weertman. Hij was helemaal enthousiast en heeft hem inmiddels al verschillende keren vol trots tevoorschijn gehaald om te laten zien hoe je erop speelt.
Volgende week begint hij met lessen bij de Pianowinkel. Van Medea leerde hij alvast Pa-ne-koe-ken en Appel-taart-met-slaaaag-rooom spelen. Zodra het enigszins acceptabel klinkt volgt een filmpje.

Wat vond Kay van China

2010-08-26T22:02:00.004+02:00

Kay vond China wel leuk. De chinezen vonden Kay minstens net zo leuk.

Twee Ham

2010-07-28T15:36:00.003+02:00

Na een week logeren in Welsum gaat Kay deze week nog een paar dagen naar de buitenschoolse opvang totdat we naar het Oosten vertrekken voor onze vakantie. Hij vermaakt zich prima, ze organiseren van alles voor de kinderen.
Gisteren zijn ze bijvoorbeeld nog met de hele ploeg (in de tram) naar het van Gogh museum geweest en maandag waren ze met z'n allen naar de kinderboerderij. Ook qua vriendjes weet hij zich behoorlijk te vermaken, alhoewel we wel even achter ons oor moesten krabben toen hij zei dat z'n nieuwe vriendje "Twee Ham" heette (dit bleek "Graham" te zijn).

De groeten van het dakterras

2010-06-30T08:01:00.001+02:00

Laatste keer consultatieburo

2010-06-21T16:13:00.003+02:00

Vandaag ging Kay voor de laatste keer naar het consultatieburo. Hij was nog steeds volgens de arts aan de zware kant, ten minste hij zat bovenaan in de groeikurve.
Na 4 jaar en 3 maanden is hij 20 kilo en heeft hij een lengte van 107 cm. Kay deed plichtsgetrouw de verschillende testjes. De ogentest ging iets minder. Er was een brilletje nodig. Gelukkig was de arts niet helemaal overtuigd. Kay had zijn concentratie verloren dus moest de test over.. In september wordt het dan echt de laatste keer dat hij naar het consultatieburo gaat.

Bendert reageerde nogal laconiek op het ogen verhaal. Dit terwijl ik de arme jongen al met enorme brillenglazen rond zag lopen (rennen is er dan helemaal niet meer bij) met hordes pestende kinderen achter hem aan. Volgens Bendert was het helemaal niet erg. Hij had zijn eerste bril toen hij 8 was...
Zuchtend keek ik hem aan. Hoe was het toch mogelijk dat mijn genen (de eigen wil is volgens Swaab afwezig bij de selectie van een partner) deze man gekozen hadden? Waarschijnlijk zijn er dan toch andere, zwaarder wegende, redenen geweest.

Zakgeld

2010-06-14T13:39:00.004+02:00

Dit weekeind heeft Kay ondervonden hoe leuk het is om zakgeld te krijgen. Omdat er in de loop van de tijd een aantal 1 euro en 50 eurocent munten in z'n spaarpot terecht was gekomen - iedere zaterdag krijgt hij 50 cent - gingen we naar de speelgoedwinkel. Hij koos natuurlijk lego.

Vandaag eiste hij echter opnieuw zakgeld. Nadat we eerst een half uur nodig hadden om hem te overtuigen dat je met de overgebleven €0,83 niets (in ieder geval geen lego) kon kopen, was de maat vol. Kay werd boos. We probeerden vervolgens allerlei andere argumenten:

"Het is vandaag maandag, je krijgt alleen zakgeld op zaterdag."
"Papa en mama krijgen ook niet zomaar geld, die moeten er hard voor werken."
"Je hebt afgelopen zaterdag al zakgeld gekregen, je zal echt moeten wachten."
"De recessie."
"Wen er maar aan, als rechts aan de macht is kan je nergens meer aankloppen voor financiële steun."
"Het geld van papa en mama is op."

Maar hoezeer waar of waarachtig gelogen onze argumenten ook waren, Kay was vrijwel niet te overtuigen en bleef volhouden dat hij zakgeld moest hebben want hij wilde een onderzeeboot lego kopen. Uiteindelijk (dankzij surfen op speelgoedwinkel sites en de lego site) was hij voldoende afgeleid om van onderwerp te veranderen.
Het laatste woord over 'zakgeld' is nog niet gevallen.

buik

2010-06-01T16:05:00.000+02:00

Gisteren kwam ik uit het ziekenhuis. Met mijn enkel om hoog lag ik op de bank toen Kay uit school kwam. Bendert vertelde hem dat ik die ochtend geopereerd was. Kay keek me aan. Liep naar mijn buik. Trok mijn shirt om hoog, friemelde hij met zijn vingertje in mijn navel en slaakte een zucht van verlichting. Vervolgens ging hij verder met lego spelen.

Op het dakterras

2010-05-26T16:47:00.008+02:00

Schoolfoto 2010

2010-05-17T17:33:00.001+02:00

Bij Sanne en Jesse

2010-05-17T14:37:00.006+02:00

Moederdag

2010-05-10T09:57:00.003+02:00

Gisteren een rode geranium van Kay gekregen. Deze natuurlijk meteen voor het raam gezet. Ik weet wel dat ik door mijn pijnlijke enkel en rug nogal vaak thuis ben... gelukkig word ik over 3 weken geopereerd. Volgens Bendert had Kay de geranium zelf uitgezocht in Welsum waar hij, voor het eerst in zijn leven, een week alleen geweest is. Voor ons dus de eerste keer dat hij zo lang weg was.
Kay heeft er geen 'schade' aan overgehouden voor zover ik kan inzien. Hij vond het zelfs erg leuk. Zo kreeg ik zaterdagavond te horen bij het naar bed gaan dat ik naast zijn bed moest gaan zitten want 'dat deden opa en oma ook'. Donderdag paste Wicher de hele dag in zijn eentje op omdat Tineke in Amsterdam bij Jesse was en zelfs dat is goed gegaan. Al vertelde Wicher wel vrolijk dat Kay helemaal in zijn eentje naar buiten kon lopen... en heb ik me toch wel zorgen gemaakt omdat de hele dag de telefoon niet opgenomen werd.

Artis

2010-05-02T13:59:00.009+02:00

Ondanks mijn rug en enkel was het zo'n mooi weer dat we op de fiets gestapt zijn om naar Artis te gaan. Het was super rustig en Kay heeft zich laten beschilderen als een 'Zonnetijger' (ze deden alleen maar leeuwen..). 'De Zonnetijgers' is de naam van de groep waar hij in zit op de naschoolseopvang. Het poseren was zijn idee. Als een echt fotomodel sprong hij op de sokkel.

Koninginnedag 2010

2010-04-30T11:14:00.004+02:00

Kay blijkt een rasechte verkoper te zijn. Samen met Vere had hij zijn eigen verkoopplekje op de Bredeweg. Volgens Bendert was het zelfs moeilijk om van Kay af te komen als je eenmaal voor zijn kleed stond. Bij een foto van Bali ging hij zover dat hij vol overtuiging beweerde dat 'de broer nog wel plaats had boven zijn bed' toen een man zei dat hij echt geen plek meer had om de foto op te hangen. De man zat helemaal onder de zweetdruppels volgens Mariken. Hij moest zo lachen dat Kay geld toe kreeg. Ook het verkopen van babyklerenhangers was geen enkel probleem. Zonder enige schroom bleef hij roepen totdat eindelijk iemand ze wilde kopen.
Het geld werd natuurlijk meteen weer uitgegeven. Op het einde van de ochtend betrapte ik Kay er zelfs op dat hij probeerde iets gratis te krijgen. Ik vroeg me al af waarom hij zo lang bij dat kraampje aan de overkant bleef. Toen ik polshoogte ging nemen zag ik Kay met een plastic grasmaaimachine staan. Ik vroeg hoe duur het was. Hierop riep Kay met zijn liefste stemmetje dat hij hem ook wel gratis wilde kopen. Helaas de verkoopster wilde hier niet aan beginnen.
Ons huis staat inmiddels weer vol met plastic auto's, knikkers, een huis etc. Door Kay zijn verkooptalent waren we veel kwijt geraakt maar hadden we er ook weer genoeg bijgekregen.

Cultuurproject 'Het Eiland'

2010-04-29T14:13:00.006+02:00

Op de school van Kay wordt ieder jaar een cultuurproject gedaan. Dit keer werd een voorstelling gegeven over een eiland.
Bendert kwam niet omdat hij als echte 'carriere' vader in de file stond. Gelukkig had ik mijn camera voor de zekerheid meegenomen zodat hij het wonder van onze zoon tijdens zijn eerste echte voorstelling, waarin hij een kano voorstelde, kon meemaken. Op een houten gymbankje in de gymzaal heb ik (met pijn in de rug - weet niet hoe die arme kinderen het volhouden, en in de hitte) vol bewondering gekeken. Zoveel kinderen die rustig deden wat van hen gevraagd werd en vooral het enthousiasme van de leraressen was opvallend. Ze waren er duidelijk van plan iets van te maken.
In totaal werden er 3 voorstellingen gegeven. Kay zat in de 2e. De haai is door de klas van Kay met een aantal ouders gemaakt. Zie de column van Saskia Witteman in het VK magazine van deze week. Zij is niet de enige moeder die haaien maakt....

6 weken gesprek op school

2010-04-28T10:43:00.002+02:00

Vandaag hadden we ons 6 wekengesprek op school. Voor ons was dit alles nieuw en vol verwachting gingen we naar de afspraak.

Verschillende vaardigheden werden onder de loupe genomen. De eerste was 'zelfstandigheid'. Hieronder wordt verstaan: kan zelf kiezen, gaat zelfstandig aan het werk, kan zelf een opdracht uitvoeren, komt naar de leerkracht voor hulp, begrijpt de gegeven instructie en aanwijzingen en neemt initatieven. Alles was goed. Kay kan zelf kiezen (iets wat ons ook al was opgevallen). Volgens Mary heeft Kay Lego gekozen als veilige voorkeur en gaat hij nu meer afwisselen.
De volgende vaardigheid van 'aandacht en concentratie'. Ook hier gaat alles goed. Het meedoen met de groepslessen gaat steeds beter. Bij de vaardigheid 'taalontwikkeling' (spreekt duidelijk, spreekt in correct zinnen, kan een boodschap overbrengen, luistert goed) had Kay zelfs alleen maar plusjes. Opmerking van Mary: Kay luistert heel goed, maar hij kan er nog niet altijd naar handelen..
Bij de vaardigheid 'welbevinden op school' staat dat Kay nog echt handelt vanuit zijn eigen beleving. Hij kan boos worden en stampvoeten als iets niet lukt. Meestal is hij erg vrolijk.
Tot slot 'zelfredzaamheid': kan zelf jas aan/uit doen, zelf jas ophangen, aan/uitkleden bij gym, zelfstandig naar WC, oog en zorg voor de omgeving. Hummm, hier had Kay alleen maar +- staan. Commentaar van Mary: Kay kan zichzelf redden maar heeft daar niet altijd zin in. Hij gaat altijd op het laatste nippertje naar de WC. Hier voelde ik me wel enigszins schuldig over. Als moeder ben ik snel geneigd om hem aan te kleden en dat is dus niet meer de bedoeling.
Al met al was Mary zeer tevreden over Kay. Hij vertoont nog wel peutergedrag doordat als hij zijn zin niet krijgt hij zich vol emotie op de grond werpt en begint te huilen maar dat gaat hopelijk over.
Verder vroeg ik me af of hij wel vriendjes had want veel vertelt hij niet over school. Volgens Mary stond hij in het midden wat betreft hoe aardig hij in de klas gevonden wordt. De klas vind hem dus niet vervelend maar ook niet super leuk.

U-huh, te gek die vet coole woordenschat

2010-04-22T23:08:00.002+02:00

Sinds Kay naar school gaat zijn er een paar duidelijke aanvullingen op zijn vocabulaire merkbaar. Opeens vind hij dingen "te gek" of nog beter: "vet cool". Maar de meest typische is zijn "u-huh" (denk intonatie Elvis Presley). Als je 'm vraagt "was het leuk op school" antwoord hij "u-huh". Of "wil je meer eten?" Kay: "u-huh".

Jip en Janneke

2010-04-20T20:44:00.005+02:00

Als Jip en Janneke zaten Vere, Elena en Kay dit weekend in hun badje te spartelen op het dakterras.

Met nieuwe ogen

2010-04-14T10:12:00.004+02:00

De moeder van Jamilo is filmmaker en heeft een film over Jamilo gemaakt met de titel 'Met nieuwe ogen'. Vorige week kwam de film bij Holland Doc op de televisie. De film gaat over de de wereld door de ogen van een kind.
Samen met Kay hebben we via Uitzendinggemist gekeken. Kay moest erg lachen toen hij Jamilo als baby zag. Ook de beelden van Welsum kwamen hem bekend voor. Tamara had schitterend geluidsmateriaal van Jamilo gemaakt o.a. barst Jamilo in huilen uit als hij ontdekt dat hij de maan door de regen niet meer kan zien. Volgens de titel gaat de film over hoe kinderen de wereld ontdekken maar dat dekte niet helemaal de lading. Eigenlijk ging het over de verwondering van een moeder over haar kind met alle gevoelens die daarbij horen.

Op school

2010-04-13T20:23:00.001+02:00

Vanochtend bracht ik Kay naar school. Hij had zijn matrozen mutsje en batman masker op. Ik schaamde me dood maar Kay weigerde het af te doen en we hadden haast. Aangekomen op school vroeg ik hem of hij de spullen in zijn luizenzak wilde doen. Kay weigerde. Ik werd eerst geïrriteerd en daarna boos. Ondertussen kwamen er steeds meer ouders en kinderen. Ik moest en zou die spullen in de luizenzak krijgen. Kay begon te huilen en riep boos dat ze in het bakje gingen. Ik zei dat me dat niets kon schelen, ze gingen in die luizenzak.
Opeens stond er een moeder voor me. Ze vertelde dat ze meestal niet ingreep in situaties zoals dit maar dat er in de klas inderdaad een 'niet aankomen bakje' stond. Hier gingen alle spulletjes in van de kinderen die ze mee van huis hadden genomen. De moeder wees me er fijntjes op dat ze vanaf 6 jaar niet meer dan 2 spulletjes mee mochten nemen per dag. Ik schaamde me voor de tweede keer dood die dag. Met een smoesje van 'o, bedankt.. ik heb nooit op het Montessori school gezeten' maakte ik me uit de voeten.

Pasen Welsum 2010

2010-04-12T07:54:00.005+02:00

Jamilo en Kay liepen tijdens Pasen mee met de lampionoptocht in Welsum. De optocht ging naar een enorme stapel hout wat door de kinderen mocht worden aangestoken.

Welsum Paashaasvakantie

2010-04-11T22:47:00.005+02:00

Tijdens de Paasvakantie was Kay bij opa en oma in Welsum. Miquette en Rob kwamen ook een aantal dagen op bezoek en hadden Jamilo meegenomen. Jamilo is het zoontje van de dochter van Miquette. Kay en Jamilo konden goed met elkaar overweg. Tot grote vreugde van Kay maakte Rob ook nog voor allebei van hout een geweer. Kay zijn vakantie kon niet meer stuk.
Nu kon ik Rob niet helemaal ongelijk geven. Hij mocht zelf in zijn jeugd absoluut niet met pistolen en geweren spelen (mijn opa en oma waren pacifisten van het eerste uur). Dit heeft resulteert in een obsessie voor wapens op latere leeftijd. Hij kon het gewoon niet laten om die jongetjes iets te geven waarvan hij wist dat ze het geweldig zouden vinden..

4 weken school

2010-04-09T08:55:00.003+02:00

Na 4 weken school begint Kay te bekomen van de schrik. Wel blijft hij nog steeds de naschoolseopvang het leukste vinden maar het is allemaal niet meer zo nieuw en eng zoals in het begin. Hij huilt niet meer als je hem wegbrengt en komt nog wel doodmoe thuis maar is veel minder geïrriteerd.
Het naar school gaan heeft er zelfs voor gezorgd dat hij een enorme sprong voorwaarts gemaakt heeft. Zo kleed hij zich aan, is zijn woordenschat weer veel groter en eet hij eindelijk zijn bord leeg.

3 weken school

2010-03-26T14:44:00.007+01:00

Na 3 weken school de balans opmakend, moet ik concluderen dat het allemaal best wel zwaar is voor Kay. Hij heeft moeite met naar school gaan, wil niet praten over wat hij gedaan heeft en als hij uit school komt is hij dood moe. De naschoolse opvang (waar hij lekker kan spelen zonder regels) vind hij veel leuker zegt hij.
Nu moet ik ook wel toegeven dat het er best streng aan toe gaat. We nemen afscheid bij de deur, hij moet zelf zijn jas, schoenen aan en uit kunnen trekken. Afgelopen dinsdag haalde ik hem iets te laat op tussen de middag. Hij was al aan het eten en mocht pas met me mee als hij zijn brood op had, zijn broodtrommel en beker dicht had gedaan en in zijn tas had gedaan, zijn tafeltje met een sponsje (groene kant naar beneden) had schoongemaakt en vervolgens weer droog had gemaakt waarbij hij het doekje op een speciale manier moest opvouwen zodat een ander kind het weer kon gebruiken. Je begrijpt wel dat dit voor de eigenwijze Kay een en al drama was. Gelukkig ging hij uiteindelijk overstag.
De regels van school beginnen ook door te dringen tot ons huis. Zo mogen Bendert en ik niet met hem praten als hij aan het eten is. Aan tafel eet je en praat je niet legde hij ons uit. Ook kreeg ik vanochtend te horen, toen ik met een legohuisje de trap af wilde gaan, dat ik het met 2 handen vast moest houden.
Aan de ene kant denk ik 'dit is veel te streng' aan de andere kant denk ik dat het ook wel goed is voor hem om nu al te leren luisteren en te leren je spullen op te ruimen. We zullen zien..

Kleuters aan Zet

2010-03-21T11:56:00.005+01:00

Zondag zijn we met Kay naar NEMO gegaan. Hij deed mee aan een onderzoek 'Kleuters aan Zet'. Het onderzoek is opgezet samen met studenten van de UvA om te kijken hoe tentoonstellingen van NEMO aantrekkelijker te maken zijn voor kleuters.
Kay deed eerst samen met een begeleidster een spel waarbij hij moest aangeven welke van twee poppetjes op verschillende afstanden de grootste schaduw zou geven. Daarna was er een voorstelling over schaduwen en mocht hij met zijn vader de speciale tentoonstelling bezoeken over schaduwen waarbij Bendert aan hem uitlegde hoe je schaduwen kon maken en wat de reden was waarom sommige schaduwen groter waren dan anderen. Ten slotte deed hij opnieuw het spel om te kijken of hij iets geleerd had. Tot slot mochten we gratis door NEMO lopen.
Kay was niet weg te slaan bij de bouwhut waar je foam plaatste tussen bamboe zodat je een echte hut/huis kon bouwen. Ook de rest van NEMO vond hij geweldig. Overal knopjes waar hij op kon drukken. Met moeite kregen we hem mee naar huis wat mij de indruk gaf dat het (vrij ingewikkelde) onderzoek helemaal niet nodig is.

Sponsorloop Malawi

2010-03-20T11:46:00.003+01:00

Afgelopen weekend hadden we het druk. Kay deed zaterdag samen met Vere mee aan een sponsorloop voor een kindertehuis in Malawi georganiseerd door de Hofkerk en Lidwina, de school van Vere. Het regende en Kay lukte het om 1 rondje te rennen. Vere was een stuk sportiever en deed er 2.

4e dag naar school

2010-03-11T22:01:00.007+01:00

Vanochtend bracht Bendert Kay naar school. Ik zit al om 8.15 op mijn werk om alvast zo veel mogelijk te doen. Stel je voor dat Kay geen zin heeft of te moe is 's middags om naar school te gaan. Om 11.00 sjees ik naar huis om Kay op te halen. Bij de deur wil hij me pas op aandringen van Mary een kusje geven (het is natuurlijk niet stoer om in het bijzijn van andere jongens je moeder een kusje te geven). Kay wil eerst de brandweerauto/boot laten zien die hij van lego gemaakt heeft voordat hij met me mee gaat. Het mag van Mary.
Thuis eet Kay 4 boterhammen en 2 kaascrackers. Hij wil erg graag terug naar school dus om 13.00 fiets ik met hem naar school. Aangekomen spelen de kinderen buiten. Kay rent juichend naar ze toe. Ik hoor nog ergens 'daaag'.. en kan weer naar huis.
Ik probeer iets zinnigs te doen achter mijn computer. Dinsdag is er een site live gegaan en dat heeft nazorg nodig. Om 15.15 haal ik hem weer op. Kay wil ook best wel naar de 'naschoolseopvang'.
Ik loop met hem mee naar de andere kant van het schoolgebouw waar Villa Bons zit. Kay rent naar boven. Ik moet zijn jas en schoenen uitdoen en daarna hij rent naar de glijbaan waar al een paar oudere jongetjes spelen. humm, volgens mij is hij zich nog niet zo bewust van allerlei hiërarchische structuren, denk ik. 'Grote jongens spelen natuurlijk niet met kleine jongetjes'. De jongens houden zich koest en Kay kan zijn gang gaan. Het lukt me dit keer niet om hem een kusje te geven. Ik ga naar huis.
Om 17.30 haal ik hem op. Kay staat op de glijbaan, is verkleed als Spiderman en wil niet naar huis. Na lang aandringen kan ik hem eindelijk mee krijgen. Hij wil morgen ook weer naar de 'naschoolseopvang' (het verbaast me dat hij dit woord kan uitspreken...).
Ik ga gesloopt op de bank liggen. Gelukkig is het bijna weekend.

3e dag naar school

2010-03-10T15:01:00.004+01:00

Onderweg naar school was er vandaag nog niets aan de hand; Kay had er zin in. Maar wachtend voor de deur werd hij wel erg stil. Eenmaal binnen was het duidelijk mis. Hij wilde naar huis zei hij en z'n waterlanders stonden al klaar om uit te stromen. Als afleidingsmanoeuvre eerst maar eens langs alle foto's van z'n klasgenoten gelopen aan de kapstok, om uiteindelijk bij zijn eigen kapstok uit te komen.

Dat was natuurlijk niet de bedoeling, onder luid gehuil maakte hij duidelijk dat hij echt naar huis wilde. Toen ik (toch maar) met hem in de rij voor het klaslokaal ging staan, verstopte hij zich onder mijn jas. Uiteindelijk leek hij toch naar binnen te gaan .... om nog geen 10 tellen later weer huilend naar buiten te rennen.

Het was duidelijk tijd voor "harde maatregelen" - juf Mary kwam naar buiten en nam hem onder haar arm mee naar binnen, terwijl z'n vader stilletjes wegsloop.

1e dag naar school

2010-03-08T20:21:00.008+01:00

Vandaag ging Kay voor het eerst naar school. Vooral zijn ouders waren gestrest: wanneer moeten we hem brengen, hoe laat moeten we hem ophalen, hoe zit het met de tussenschoolse opvang. Allemaal zaken waar we aan moesten wennen. Kay liet alles gelaten over zich heen komen. Hij kon niet wachten om naar school te gaan wat tot gevolg had dat Bendert verschillende rondjes om het gebouw gefietst heeft omdat ze veel te vroeg waren. Om half 9 was het dan zover. Kay kon naar binnen en werd keurig afgezet door zijn vader. De eerste dag mocht hij de ochtend blijven.
Bendert haalde hem om 12 uur op. Hij vertelde enthousiast dat hij een tekening van een aardbeving gemaakt had, een weegschaal had gezien en buiten op het schoolplein had gespeeld.
's Middags zijn we naar de tandarts gegaan die erg moest lachen om Kay zijn gedrag op de tandartsstoel - hij deed werkelijk precies wat hem gevraagd werd. De tandarts was benieuwd naar zijn naam. Volgens hem kwam die uit Hawai. Iets wat ik nog moet uitzoeken dus...
's Avonds heeft hij nog even lopen morren met slapen gaan. Inmiddels ligt hij luid te snurken. Morgen gaan we een hele dag proberen.

Kay jarig

2010-03-08T20:11:00.005+01:00

Zaterdag was Kay jarig. We vierden het door met een aantal vriendjes en vriendinnetjes (+ moeders/vaders) naar de kaasboerderij Clara Maria te gaan. De kinderen vonden het geweldig. Ze mochten eerst de koeien voeren, hebben vervolgens hun eigen kaas gemaakt en mochten als afsluiting spelen in de hooiberg. Ook de moeders kwamen allemaal onder het hooi terug. De boer vertelde dat dit de jongste groep ooit was.

Thuisgekomen werd er taart gegeten, een door Bendert zelf gemaakte ruimte lego mannetjes taart, en kreeg iedereen broodjes.

In de middag kwamen opa en oma Feenstra en Martijn en Talitha. En weer waren er cadeautjes Vooral het ruimte lego met de ruimte politie en ruimte boef was de grote hit. Gelukkig waren het dit keer Martijn en Bendert die alles in elkaar mochten zetten.

Over 10 dagen kunnen we de kaasjes ophalen. Ben benieuwd hoe ze smaken.

Kay is boos

2010-02-27T13:44:00.000+01:00

Space (lego) invasion

2010-02-24T21:06:00.002+01:00

Het begon een paar weken geleden. De moeder van Bendert kwam met een aantal ruimte wagentjes van lego aanzetten die van Bendert waren geweest. Vervolgens gingen Bendert en Kay de week daarna bij opa en oma op bezoek. Bij thuiskomst bleek een complete jaren 70 space lego set meegekomen te zijn. Kay vond het geweldig. De hele week heeft hij nauwelijks televisie willen kijken. 's Morgen begon hij er al mee te spelen en het lego ging mee naar zijn kamer als hij naar bed ging. Iedere ochtend vroeg hij of hij weer naar oma mocht om nieuw lego te halen.
Tot grote ergernis van zijn moeder wilde hij zelfs niet gaan zwemmen afgelopen vrijdag. Nee, het was toch zijn 'vrije dag'. En dan 'mag je doen waar je zin in hebt, he mamma'... Het gevolg was dat Kay of liever gezegd 'we' de hele ochtend met zijn lego speelden. Kay haalde een ruimtewagentje uit elkaar door het bijvoorbeeld per ongeluk te laten vallen. Vervolgens begon hij keihard te brullen omdat zijn moeder het niet snel genoeg , en volgens de gebruiksaanwijzing (ja, ja die waren ook bewaard), in elkaar wilde zetten. Na een tijdje heb ik hem maar voor de computer gezet en ik kan je zeggen de lego ruimte filmpjes op Youtube zijn soms erg grappig.
Tot overmaat van ramp kwam Bendert die avond thuis en heeft hij, je raadt het al, de hele avond met lego zitten spelen onder het mom van 'ik ben een ruimterobot voor Kay aan het maken'.
De band tussen de 2 is duidelijk sterker geworden. Vanmiddag toen ik Kay ophaalde zei hij tegen me dat hij wilde dat pappa er was. Hij miste pappa...
Misschien komt mijn legofrustratie dan toch voort uit het besef dat Kay een echt jongetje is met echte mannen interesses.

"S" papa

2010-02-18T08:39:00.001+01:00

Kay gooide vanmorgen zijn das af op de crèche, keek om en zei: "'S' papa." de das lag inderdaad in een "S" vorm; lezen kan hij dus ook al (een beetje)

Gedicht van Kay

2010-02-09T08:24:00.003+01:00

Op een boot
rood en rood
en toen zei Pad
klap

Rood is een Pad
en die pad
zit een ballon
een gele ballon
pats

In het rood zit een pad
en toen pats
en een oranje pats

In die ballon
zat een Hag
en toen klapte de ballon
en toen was er een boze beer

Verjaardag

2010-02-07T19:38:00.006+01:00

Terwijl Kay niet kan wachten totdat hij 4 wordt moest ik toch wel even slikken toen ik me realiseerde dat ik maandag 40 ga worden.
Ik heb het gevierd door gisteren met een aantal vriendinnen naar een bonbon workshop te gaan bij De Vliegende Kok. Het was erg gezellig.

De kinderen stalden we bij Bendert, die zich de avond ervoor pas realiseerde dat hij op 6 kinderen ging passen. Toen was het al te laat (:-)). Gelukkig was hij niet helemaal alleen. Peter (vader van Vere) was erbij. Bendert is met de kinderen marshmallow in de chocolade gaan dompelen. Daarna heeft hij nog even soep gemaakt terwijl de kinderen met elkaar speelden.
Vandaag heeft Kay alleen maar uitgeput op de bank gelegen en heeft even met zijn lego gespeeld (ook Bendert heeft het rustig aan gedaan..).

Naar school

2010-02-05T11:42:00.009+01:00

Neee Kay gaat nog niet naar school, tenminste niet "full-time". Vandaag mocht hij wel langs om een uurtje te wennen. Hij werd om 9 uur afgeleverd op school bij zijn nieuwe klas. Na de juf een handje gegeven te hebben, kwam er meteen een jongetje op Kay aflopen dat hem wou helpen bij het uittrekken en ophangen van z'n jas. Daarna werd hij door een ouder jongetje rondgeleid door de klas. Zelden heb ik Kay zo rustig (bijna timide) gezien. Hij was erg blij om te zien dat ze ook lego hadden. Na de rondleiding mocht hij zeggen wat hij wilde doen (tekenen) en mocht hij aan z'n tafeltje gaan zitten. Ondanks dat hij pas over een maand gaat, hadden ze al een tafel, kapstok en luizenzak voor 'm geregeld.

Overigens zijn er een aantal dingen onveranderd op deze school. De kleedjes die op de grond liggen met de attributen er op, werden zo'n 70 jaar geleden ook al gebruikt, zoals te zien is op onderstaande foto genomen rond 1935 met daarop Kay's oudoom Rob, nicht Marianne en neef Hans die op dezelfde school gezeten hebben.

Amsterdamse Bos

2010-01-10T12:47:00.008+01:00

Samen met Mariken en Vere gingen we afgelopen vrijdag naar het Amsterdamse Bos. Vooral Mariken en ik vonden het erg mooi. Het was schitterend weer en zeer rustig behalve de vogels die naar eten zochten was er bijna niemand. De kinderen vonden het leuk maar ... tijdens de rit maakte ik de zeer verkeerde opmerking dat we de auto wel bij het Pannenkoekenhuis neer konden zetten. De rest van de tocht was Kay aan het 'klagen' dat hij pannenkoeken wilde eten.
Nadat we op de terugweg in de auto zaten bleek Vere ijskoude handen te hebben die pijn deden. Ze barstte in huilen uit wat de de hele weg naar huis duurde. Mariken voelde zich een 'ontaarde moeder' omdat ze daar niet eerder aan gedacht had.
Nadat we thuis gekomen waren wilde Vere dood moe als ze was - het was haar eerste week op school - mee naar Kay. Uiteindelijk hebben we thuis met zijn allen pannenkoeken gegeten. Kids rule the world ....

Artis met Cato

2010-01-02T17:10:00.007+01:00

De laatste dag van de kerst vakantie zijn we met Gertine en Cato (in de bakfiets) naar Artis gegaan. Kay had Cato gemist. Hij klaagde niet dat hij opgetild wilde worden en was duidelijk blij om met iemand op gelijke te hoogte kletsen. Ook Cato was gelukkig volgens Gertine. Ze ging na de vakantie naar school en Kay was duidelijk jaloers. Achter de kinderboerderij was een mini-schaatsbaan. We bonden ze de schaatsen om en gingen de baan op. Naast schaatsende kinderen waren er 4 ''duwpinguïns'. Eindelijk was er een vrij en Kay was niet meer bij de pinguïn weg te slaan. Na het schaatsen kregen ze warme chocolademelk en een broodje worst. Gertine en wij herontdekten de Glühwein. Na 1 glas voelden we ons al behoorlijk teut worden en gingen we snel naar het aquarium om bij te komen en op te warmen.

Oud & Nieuw

2010-01-01T20:50:00.000+01:00

Oud & Nieuw verliep zeer rustig. Kay weigerde op te staan om 12 uur en heeft dus niets gezien van het vuurwerk. Nu was het ook de eerste nacht dat hij op zijn nieuwe kamer lag. We waren nogal bang dat hij de kamer niet leuk zou vinden door al dat knallen maar dat viel duidelijk mee.
De volgende dag zijn we met Jeroen naar het stand gegaan bij Bakkum. Het was heerlijk weer. De stad was leeg maar het stand was overvol. Verschillende mensen zagen we gillend het water in springen. Kay begreep er niet veel van. Niet dat het erg was. Wij begrepen Kay weer niet toen hij zijn schepje pakte en eindeloos zand in de zee begon te scheppen. Hij vond het heerlijk. Het strand was erg de moeite waar door al het sneeuw. Een goed begin van het nieuwe jaar!

Nieuwjaarsdag

2010-01-01T12:21:00.000+01:00

Kerstmis

2009-12-28T20:19:00.004+01:00

De kerstdagen zijn we goed doorgekomen. De eerste kerstdag kwamen Tom en Ineke samen met Martijn en Talitha eten. Naarmate iedereen binnenkwam werd Kay steeds opgewondener. Hoe hoger de berg kadootjes bij de kerstboom hoe wilder hij werd.
Na het eten konden we eindelijk beginnen met uitpakken. Talitha vertelde dat haar broertje standaard rond kerst ziek was. Ziek van de zenuwen. Gelukkig was Kay nog niet ziek.
Natuurlijk werd hij weer veel te veel verwend. Het ene legoautootje na het andere moest Bendert ter plekke in elkaar zetten. Zelfs Kay verbaasde zich over de grote hoeveelheid kado's. Zijn ouders en de rest van de familie streefde hij ruimschoots voorbij.
Ik hoop maar dat hij dit volgend jaar vergeten is want het schept bepaalde verwachtingen ... .
Tweede kerstdag gingen Kay en ik samen met Vere en Mariken naar Nijntje in het Concertgebouw. Kay en Vere gingen voor het eerst in de grote zaal en keken hun ogen uit. Kay vond het na drie kwartier wel genoeg en heeft de rest van het concert met zijn kussentje voor zijn ogen gezeten. Bij het een na laatste liedje wilde hij niet meer en gingen we in de foyer zitten. Hij vond het te druk. Na het concert haalden we Bendert op en gingen we bij Mariken en Peter gourmetten. Iets wat iedereen in geen jaren meer had gedaan. Kay en Vere aten 3 hapjes en speelden tot een uur of 8.
De volgende dag gingen we met Kay naar de voorstelling Fayette sur la Tête in Huize Frankendaal (oftewel: op loopafstand). Het ging over een pubermeisje Pip dat een lang vergeten ééndags hit van haar vader opnieuw moest gaan uitbrengen om geld te verdienen voor haar ouders die op veel te grote voet leven. Het verhaal ging een beetje aan Kay voorbij maar het was leuk om alle kamers van het huis te bekijken. We kregen champagne en eindigende in de schuur (erg mooi verbouwd) waar een waternimf van zolder kwam die zo hard en gemeen praatte dat verschillende kinderen op de voorste rij in huilen uitbarstten (Kay dit keer niet). Nadat de voorstelling was afgelopen liepen we naar huis en dronken chocolademelk.
De volgende dag gingen we naar Welsum om ook daar ook nog kerst te vieren en Kay achter te laten. Dit keer niet om lekker uit te gaan maar om zijn kamer te verplaatsen naar de voorkant van het huis.

Sneeuwballetje

2009-12-22T11:01:00.000+01:00

Ik bracht Kay vanmorgen lopend door het park naar de crèche, hij kon het echter niet laten om een kleine sneeuwpop te maken. Toen hij echter besefte dat er geen wortel was te vinden die groot genoeg was voor de neus van de sneeuwpop, is hij maar gestopt bij het onderstuk.

Sneeuw in Welsum

2009-12-20T20:54:00.004+01:00

Jesse

2009-12-12T12:18:00.012+01:00

Kay en ik zijn op bezoek geweest bij Jesse. Jesse is een super cool mannetje dat heerlijk lag te slapen. We hebben van alles geprobeerd om hem wakker te krijgen. Kay heeft geroepen, zijn wieg geschommeld, hem gekieteld. Niets hielp. Meneer rekte zich nog eens even uit en sliep daarna gewoon weer verder.
De details van de bevalling zal ik jullie besparen. Het valt ook niet mee om een jongen er uit te persen. In het boekje 'Zoon! Handleiding voor moeders' (van Sinterklaas gekregen) lees ik: Zoons zijn heavy shit. Moeders van zonen leven korter dan moeders die veel dochters krijgen. Iedere zoon verkort het leven van een moeder met maar liefst 34 weken. Tenminste, bij de Saami (lappen) in de periode 1640-1870... Het is tegenwoordig natuurlijk minder zwaar maar wel zeker is dat het moeite kost om een kind op de wereld te zetten.
Nadat Kay 3 beschuit met muisjes had gegeten besloten we naar huis te gaan. Sanne viel om van de slaap.
Een link naar Goedemorgen Nederland over moeders en zonen.

Sinterklaas

2009-12-07T20:07:00.013+01:00

In huize Naberman-Feenstra werd Sinterklaas volop gevierd dit weekend. Vrijdag was het feest bij de Pandaberen. Sinterklaas B. deed zeer zijn best. Gelukkig hadden ze de kinderen in 2 groepen verdeeld met ieder een eigen Sinterklaas waardoor Kay niets heeft gemerkt.
's Middags kwamen Filip en Cato spelen. Kay en Filip waren enorm uitgelaten. De bank werd in een zeeroversboot getransformeerd en de 2 mannetjes vertonen een bepaald sloopgedrag waar ik nog niet eerder bij stil had gestaan - ik leef zeer mee met de moeder van Pilip die 4 zoons heeft. Zowel de lamp als de poster (van New Orleans) boven het bed moesten het bijna ontgelden. Gelukkig was er Cato die de boel een beetje tot rust bracht. Het was duidelijk dat ze alle 3 enorm veel lol hadden. Die avond was Kay zo uitgeput dat hij meteen in slaap viel.

Zaterdagavond kwamen Wicher en Tineke en kreeg Kay veel te veel kadootjes. De website www.hetpuzzelwarenhuis.nl had Sinterklaas iets te enthousiast bezocht. De website zelf is verschikkelijk (hum, misschien een nieuwe klant??) maar de spullen die ze hebben zijn erg de moeite waard. Vooral het rupsenspel vind Kay geweldig.

Zondag, de dag na Sinterklaas, kreeg Kay een neefje. Jesse werd om 11 uur geboren, zoontje van Sanne en Jeroen.

Montessori

2009-12-01T20:43:00.009+01:00

Onlangs heeft Asscher een lijst gepubliceerd met de resulaten van alle basisscholen in Amsterdam. Van de basisscholen in Watergraafsmeer doen de meesten het goed. Montessori, Dalton en WSV waren het beste. Erg veel zegt dit niet over de school. Duidelijk is dat het opleidingsniveau van de ouders nog steeds bepalend is of een kind het goed doet. Zo scoren scholen in Zeeburg, Bos en Lommer en Geuzeveld bijvoorbeeld niet goed.

Tot onze verbazing kregen we een paar weken geleden te horen dat Kay was ingeloot bij de Montessori. We hadden ons er al helemaal op ingesteld had dat hij naar de Lidwina zou gaan. Na lang overleg hebben Bendert en ik toch voor de Montessori gekozen. Het is een gok omdat we beiden niet zelf in het Montessori onderwijs gezeten hebben maar de manier waarop kinderen begeleid worden, de vrijheid en het kosmisch onderwijs - dit is een combinatie van geschiedenis, natuurkunde en biologie - deed ons besluiten deze kans aan te nemen.
Het grappige is dat Rob, de broer van mijn moeder, 70 jaar geleden op dezelfde school gezeten heeft. Ook toen al was het een Montessori school. De leidster die ik sprak tijdens het inschrijven zei meteen dat hij een keer langs mocht komen om zijn oude school te zien. Ik ben benieuwd of er veel veranderd is.

Laatst was de film 'de Onrendabelen' te zien bij de VARA. In navolging had Paul Witteman een discussieprogramma de dag erna met o.a. Dick Swaab. Hierin kwam naar voren dat al heel vroeg bepaald wordt hoe je je de rest van je leven gedraagt. Bij veel handelingen is het zelfs zo dat je denkt dat je onafhankelijk/rationeel een beslissing neemt maar deze beslissing is al vooraf genetisch bepaald. Weinig hoop dus voor kinderen die met een achterstand opgroeien.

Speelgoed

2009-12-01T16:37:00.005+01:00

Het valt niet mee om kadootjes voor Kay te vinden. Volgens speelgoeddeskundige Marianne de Valck, eigenaar van een speelgoedadviesbureau, moeten ouders beter kijken naar de manier waarop hun kind speelt. Zelf deelt ze kinderen op basis daarvan in vier groepen in: rauwers, douwers, schouwers en bouwers. Volgens mij is Kay een douwer/bouwer.. Hij gaat op onderzoek uit en probeert van alles met zijn speelgoed. Zie ook het filmpje van deVK gemaakt door Mariken.

Vier speeltypen

Voor een kind van 4 dat opgaat in zijn doen-alsof-spel, is een trapauto, een poppenservies of een keukentje een prima cadeau. Een bordspel met ingewikkelde regels is minder geschikt - daar is een kind van die leeftijd verstandelijk simpelweg nog niet aan toe. Maar naast te kijken naar de speelontwikkeling, kan ook rekening worden gehouden met de aard van het kind en de manier waarop het speelt.

Om het wat overzichtelijker te maken, onderscheidt speelgoeddeskundige Marianne de Valck vier speeltypen:

rauwers, douwers, bouwers en schouwers.

- Een rauwer is een doener, wil actie en heeft vooral oog voor grote lijnen. Een rauwer heeft ruimte nodig, is snel enthousiast maar kan zich moeilijk lange tijd concentreren. Rauwers maak je niet blij met fröbelspul als ministeck; groot, actief en kortdurend speelgoed is wel aan hen besteed. Speelgoed dat direct reacties geeft (pistooltjes, een microfoon), speelgoed waarmee ze nadrukkelijk aanwezig zijn en kunnen laten zien wat ze in huis hebben, en speelgoed waarmee ze kunnen sjouwen, klimmen en geluiden maken.

- Douwers zijn uitvinders, puzzelaars. Ze kunnen moeite en geduld opbrengen en gaan langer door. Ze zijn origineel, kunnen goed zelfstandig spelen en willen alles leren en begrijpen. Typisch speelgoed voor een douwer zijn spelletjes waar strategie en inzicht voor nodig zijn. Ook speelgoed met veel mogelijkheden zal hen bekoren, evenals speelgoed dat hen uitdaagt tot onderzoek en uitproberen.

- Schouwers gebruiken al hun zintuigen en zijn gericht op details en uiterlijkheden. Ze houden ervan te dromen en te fantaseren, genieten van emoties en zijn vaak introvert. Schouwers zijn graag creatief met bijvoorbeeld kralen of schmink, speelgoed dat zacht, mooi, lief is of muziek maakt.

- Bouwers zijn ondernemers, regelaars. Ze zijn sociaal, praktisch en inventief: alles is bruikbaar om mee te spelen. Ze maken graag afspraken en regels. Resultaten zijn belangrijk voor bouwers. Ze houden er van verhalen na te spelen. Daarom is een kassa, een telefoon of een kist met verkleedkleren prima speelgoed voor hen.

De verdeling is globaal, benadrukt De Valck met klem. ‘Geen kind is natuurlijk hetzelfde. Toch kan deze verdeling een prima hulpmiddel zijn bij het kopen van speelgoed.’
Zie de website van j/m ouders.

Klaas komt

2009-11-15T23:59:00.001+01:00

Waarom wordt er zo weinig geblogd door Kay's ouders? Gewoonweg omdat ze het te druk hebben met hun werk en Kay om ook nog eens aan bloggen toe te komen. Zo moest z'n vader de aankomst van Sinterklaas in Amsterdam ergens tussen "het werk direct aan de ontbijttafel" en "het werk voordat het avondeten gemaakt wordt" zien te frommelen. Maar Kay is bij de intocht van Klaas geweest.

Opzich wel mooi, hij zou komen aanvaren over de Amstel dus wij konden hem op de Berlagebrug opwachten. Eenmaal daar aangekomen bleek deze al vrijwel helemaal vol te staan. Dus mocht Kay op de nek, zodat hij tenminste nog wat kon zien. Ondertussen begon het licht te regenen en was er nog geen boot te zien, maar al snel werd het drukker op het water en was in de verte een stoomfluit te horen. Deze stoomfluit bleek tevens het startsein voor de weergoden om de kraan helemaal open te draaien - maar dat mocht de pret (niet al te veel drukken). Daar kwam de (originele stoom-)boot van Sinterklaas de bocht in de Amstel omvaren, omgeven door Pietenboten en de brug barstte uit in sinterklaas liederen (waarvan Kay's vader over het algemeen de tekst allang vergeten was). Kay vond het allemaal prima, hij zwaaide naar de pieten en de sint; de brug ging open, de boot voer er onderdoor, we renden naar de andere kant om 't ook eens van de andere kant te bekijken. Wel vroeg Kay zich af waar sint nu heen voer.

We stapten op de fiets en fietsten nog even met de stoet boten mee, maar al snel zei Kay dat hij nat was en naar huis wou. Dat deden we toen maar. Thuisgekomen waren zowel Kay als z'n vader natgeregend tot aan hun onderbroek.

Pure markt

2009-10-25T18:45:00.005+01:00

Ieder laatste zondag van de maand is er een markt in park Frankendael, de Pure markt. Op deze markt kun je biologische hapjes eten en andere dingen kopen. Toevallig reden we er langs terug komend van het Tropenmuseum.
Na rondgelopen te hebben kwamen we een kookboeken kraampje tegen waar het kookboek 'Keet Smakelijk' verkocht werd. Het boek staat vol met tips over hoe je kinderen het beste kunt 'verleiden' in het eten van groente. Ook bevat het boek feitjes over gezond eten. Vis eten is bijvoorbeeld helemaal niet zo gezond als het Voedingscentrum suggereert. De zee is zodanig verontreinigd dat een gezonde vis bijna niet te vinden is. De schrijvers verkochten zelf het boek en door hun enthousiasme aangestoken hebben we het maar gekocht. Op de voorkant staat een konijn op een motor en het hele boek is verder vol met foto's van kleine plastic figuurtjes in een eetbare omgeving. Kay vind het een feest om het boek door te bladeren en iets te eten uit te kiezen. Nu maar hopen dat hij het ook nog opeet. We houden jullie op de hoogte... .
Een andere leuke kraam waar we het niet konden laten iets te kopen was Mingface. Hij ontwerpt tshirts. Kay loopt nu in een, veel te groot, drakentshirt rond.

Nu gaan we de financiële crisis echt voelen

2009-10-14T11:08:00.004+02:00

De prijs voor pasta (en rijst) is omhoog gegaan.

De prijs van rijst en pasta is in Nederland in ruim anderhalf jaar tijd fors gestegen. Rijst werd tussen januari vorig jaar en september van dit jaar 22 procent duurder. Voor pasta moet 12 procent meer betaald worden

Aangezien pasta (met ketchup) zo'n beetje het enige is (naast brood) wat Kay wil eten is hij dus fors duurder in het levensonderhoud geworden.

Mobiele verzamelwoede

2009-10-12T16:05:00.002+02:00

De laatste tijd konden we aan het einde van de dag meestal ergens een hoek van de kamer uitmesten omdat Kay daar al z'n speelgoed had verzameld. Sinds een paar dagen loopt hij echter met een klein bakje rond wat hij met een clip aan z'n broek kan hangen. Daarin draagt hij z'n verzameling mee. Natuurlijk is dit alleen klein speelgoed. Vandaag zat er in:

3 dobbelstenen
de injectiespuit die hij had gekregen toen hij z'n tropen vaccinaties kreg
z'n varkens sleutelhanger (degene die hard kan knorren en waar blauw licht uit de snuit komt als je op een knopje drukt)
'n mini surfboard
z'n dobbelstenen-met-puntjes armband
'n mini flesje bellenblaas
een Gogo
'n haarclip van z'n moeder

(en dan te bedenken dat het een doosje is van 11x3x6 cm)

Baby zijn

2009-09-24T13:13:00.008+02:00

Kay wil tegenwoordig niets liever dan weer een baby zijn. Het begon bij het vragen naar vroeger. Hoe was ik als baby? Waarom was ik een baby? Waarom ben ik nu geen baby meer?

Bij het zien van zijn babyfoto's begint hij helemaal te stralen. Volgens de moeder van Philip is het helemaal logisch. Ook Philip wil weer een baby zijn. En laten we eerlijk zijn. Wie wil dat nu niet? Heerlijk de hele dag geknuffeld worden, zomaar eten krijgen.
Nu wil ik wat baby speelgoed gaan weggeven. Dit gaat zoals je begrijpt moeilijk. Bij het zien van zijn oude speelgoed wil Kay onmiddelijk gaan spelen. Ook hij heeft zijn herinneringen.. Voorlopig dus nog maar even wachten.

Te moe ...

2009-09-15T20:33:00.005+02:00

Kay roept tegenwoordig dat hij "te moe" is, waarbij hij theatraal z'n onderlip naar voren steekt en z'n schouders en armen slap naar beneden laat hangen. Vanavond wilde hij niet alleen in z'n bed achter gelaten worden, want ...

... hij vond dat "hij te moe was om de monsters weg te jagen". Dus moest z'n vader naast z'n bed blijven zitten (op de gang was volgens hem ook wel goed) om de wacht te houden.

Che Guevarra

2009-09-07T12:29:00.003+02:00

Hoe leg je aan een drie jarige uit dat Che Guevarra (die behoorlijk aan je opgedrongen wordt als je in Cuba bent) een socialistich guerilla strijder was. Nu is Kay redelijk doortrokken van het concept "samen delen, samen spelen", want dat moet hij doen als hij op de creche is. En schieten noemt hij "piewen".

Dus vatten wij de filosofie van Che als volgt samen: "Samen delen, samen spelen, anders pieuw ik."

Cuba

2009-09-06T00:07:00.018+02:00

Van Bente kreeg ik te horen dat ze vermoed dat Kay zijn blog geëindigd is op zijn 3e. Als reden gaf ze aan dat Kay toen hij een baby was nog wel leuk was maar sinds hij is gaan praten steeds brutaler is geworden. Zo brutaal dat zijn ouders maar besloten hebben niet meer te bloggen. Niets van dit alles is waar! :-P

De afgelopen 2 weken waren we op Cuba. We bezochten Emmanuel en Anarosa. Emmanuel is het zoontje van Willem (broer van mijn vader). . Kay en Emmanuel konden, ondanks de taal, goed met elkaar opschieten. Emmanuel is 4 jaar en al een echt Cubaantje. We zijn met hem naar het strand geweest, naar het huis waar Fidel geboren is en naar een fort voor de kust bij Santiago de Cuba.
Cuba is een bizar land. Je hebt het idee dat je terug gaat naar de jaren'50 met zijn schitterende opgeknapte auto's. Ook de mooie, ongerepte natuur met witte stranden is aan te bevelen. Achter deze facade is echter de grote armoede duidelijk zichtbaar. In de winkels is bijna niets te krijgen. Toen ik boter voor Kay wilde kopen moest de koelkast met een sleutel van het slot gehaald worden. Kay en Emmanuel trokken zich niets van dit alles aan het hadden erg veel plezier. Kay werd El Primo (de neef) genoemd en leerde al snel 'Emmanuel, vien aqui' (= kom hier). Het complete reisverslag komt er binnenkort aan.

Klaar voor Vakantie

2009-08-17T12:36:00.002+02:00

Kay is helemaal klaar voor de vakantie in Cuba, wel lijkt het er op dat z'n rugzak net zo groot is als hijzelf.

Afwas

2009-08-02T11:26:00.004+02:00

Kay maakte zichzelf zomaar spontaan nuttig vandaag: hij deed de afwas bij z'n opa en oma. Gezien wij een afwasmachine hebben waren we stom verbaasd. Het kan niet anders dan dat hij dit vaker gedaan heeft op de creche.

Little Gym eindshow winter/lente 2009

2009-06-29T12:17:00.004+02:00

Kay gaat iedere maandag naar de Little Gym, en vandaag was het tijd voor z'n afsluitende show voor het winter/lente seizoen. Jitske is speciaal meegekomen. Ze is erg benieuwd naar Kay's verrichtingen. Normaal deed hij prima mee met de lessen; hooguit aan het begin dat hij even niet naar binnen wilde. Maar dit keer had hij behoorlijke een recalcitrante bui (waarschijnlijk omdat alle ouders de zaal in mochten). Na enige aansporing wilde hij mee doen en liet hij toch nog zien wat hij kon.

Brandweer Welsum

2009-06-28T15:53:00.002+02:00

Konijn op bezoek

2009-05-31T19:06:00.006+02:00

Deze week was het konijn van Martijn op bezoek. De naam van het konijn is Bun maar we hebben hem de hele week Konijn genoemd en daar luisterde hij prima naar.

Kay moest wel nog wel het een en ander leren op konijnengebied. Het eten gooide hij lomp in het hok i.p.v. het bakje. Ook ben ik erg blij dat Konijn geen enorme wond op zijn neus heeft gekregen van de keren dat Kay het metalen dak recht naar beneden liet vallen. Het is gelukkig een konijn dat alles best vindt. Hij scharrelde van tijd tot tijd rond op de bank en is net zo nieuwsgierig als Kay.
Kay liet duidelijk merken dat hij Konijn erg leuk vond. Zo vertelde hij honderd uit over de telefoon aan Wicher en Tineke en wilde zelfs dat ze langs kwamen om Konijn te zien. Of Konijn het leuk vond weet ik niet. Aan het einde van de week had hij nogal veel haren verloren (maar dit kan komen omdat het erg warm was). In ieder geval keek hij ons gelukzalig en tevreden aan toen Martijn hem ophaalde. Ik ben op dit moment helemaal voor een permanent konijn. Bendert is nog niet overtuigd. Kay kan het allemaal niet zoveel schelen. Al vroeg hij, nadat Konijn weer was opgehaald, waar het Konijn was gebleven. Misschien gaat Martijn binnenkort weer op vakantie.

Filip-pie

2009-05-28T11:16:00.005+02:00

Kay is erg gesteld op z'n beste vriendje Filip. Afgelopen zaterdag kwamen ze elkaar op straat tegen. Een uitgebreide omhelzing volgde. Filip gaat op maandag, donderdag en vrijdag naar de crèche en Kay op dinsdag, woensdag en donderdag. Het gevolg is dat Kay de hele week naar de donderdag toe leeft.
Vanochtend was hij erg blij om naar de crèche te gaan. Eenmaal in het halletje gooide hij z'n jas uit en, terwijl ik de jas in de luizenzak deed, rende hij naar binnen. Voor dat ik het wist kwam hij brullend naar buiten rennen en gooide hij zichzelf huilend op de grond. "FIIIILIIIP IS ER NIIEEEIEEEIEET", schreeuwde hij. Het koste daarna enige tijd (en voorlezen) voordat hij weer bedaart was en had geaccepteerd dat Filip altijd wat later komt. Nu maar hopen dat Filip ook echt vandaag komt en dat hij niet ziek is of zo: dacht ik.
Het zou leuk zijn als Kay naar dezelfde school kan als Filip. Het is sterk de vraag of dat lukt. Helaas bestaat er geen"vrije schoolkeuze" in de Watergraafsmeer. Kay is bijvoorbeeld (als 3 jarige!!!) al uitgeloot voor 1 school. Waar van de 60 beschikbare plekken, maar 2 gingen naar kinderen uit het dichtsbijzijnde postcode gebied, zonder broer(s) of zus(en) op die school. Het is dus niet zozeer "naar welke school wil ik naar mijn kind gaat", maar "welke school heeft wél plaats voor mijn kind".

Naar Leiden

2009-05-22T13:58:00.009+02:00

Vandaag gingen we op kraambezoek bij Marjel en Christian in Leiden. Noa is een allerschattigst meisje dat Kay met grote ogen vol bewondering aankeek. Een jaar geleden had ik Noa niet op mijn schoot kunnen hebben. Van jaloezie was echter geen sprake meer. Al zei Kay na een kwartier dat de baby nu wel weer weg kon...Na eerst even in de tuin gezeten te hebben gingen we met zijn allen naar het Museum voor Volkenkunde. Daar was de tentoonstelling "Music in Motion" die we wilden zien.
Kay is auditief nogal gevoelig de laatste tijd. Muziek door elkaar was voor hem iets te veel van het goede. Hij klaagde dat iets te hard is of te veel herrie maakte.
Leuk vond hij wel het "Lucht drum spel". Als je op een bepaald vlak op de grond liep, verscheen er op de muur een projectie van jezelf met een braziliaans druminstrument, dat je kon bespelen. Dikke pret voor Kay.
Ook was hij erg onder de indruk van het metershoge voorouderbeeld uit Papua Nieuw-Ginea, dit was vooral te merken aan de vloed van "waarom"-vragen die hij hieraan besteedde. Voordat we het doorhadden was het alweer over drieën en gingen we (via de ijsboer) terug naar huis.

Naar het Zuiderzeemuseum

2009-05-21T11:58:00.013+02:00

Op Hemelvaart besloten we naar het Zuiderzeemuseum te gaan. Door onze museumjaarkaart en omdat we voor Kay (want jonger dan 4) nog niets hoeven te betalen een stuk goedkoper dan een pretpark. Eenmaal aangekomen was het een en ander veranderd sinds Jitske (er 10 jaar geleden) en ik (zo'n 20 jaar geleden) geweest waren. De entree was een futuristisch gebouw en inplaats van het park inlopen, kwam je uit op een steiger waar een veerboot aanlegde waarmee je naar het museum voer.
We waren niet de enige; de veerboot was afgeladen en ook het park was vol. Kay vond het niet erg. Eerste stop was de palingrokerij, waar we met z'n drieën (ja, ook Kay heeft een stukje geproefd) een paling wegwerkten. Daarna door naar "de verkleedkist". Hier mocht Kay zelf uitkiezen hoe hij verkleed wilde: als Urker of Marker visser ('t werd de laatste). Hij ging meteen op z'n klompen naar buiten om de "geit" te melken (ze hadden een houten geit neergezet met een paar rubber tepels) en de boot te inspecteren.
Na te zijn omgekleed gingen we op zoek naar iets te eten; we kwamen terecht in het Hindelooper koffiehuis. Het was er druk en lawaaig, maar we hadden trek en er was een plekje vrij. Na een half uur wachten was alleen het drinken gekomen. De pannekoeken voor Jitske en Kay lieten op zich wachten. Navraag bij het personeel hielp niet veel. Het zou allemaal goed komen want "de bestelling stond in de computer". Na nog een kwartier wachten was ons geduld op en besloten we te gaan. Jitske en Kay gingen vast naar buiten en ik heb nog een poging gedaan om aan de bar te betalen, maar na tien minuten genegeerd te zijn door het personeel ben ik weggelopen.
We kwamen een oud-hollandse snoepwinkel tegen en hebben daar snoep ingeslagen ter compensatie van de gemiste pannekoeken. Ook zagen we een smid en mandenmaker in actie. Even verderop kon je een klompenbootje maken in een schuur (waar het een hels timmer-kabaal was). Dus voor 2.50 een klomp gekocht en tussen de overige timmerende vaders gaan staan terwijl Kay de zeilen bewerkte met krijt. Thuis ontdekten we dat nog het een en ander verbeterd moest worden aan het drijfvermogen. Het bootje slaat meteen om.
Rond 4 uur was het tijd om terug te gaan. We wilden namelijk op tijd thuis zijn omdat de rugdrager die ons zoveel trouwe dienst had bewezen vandaag bekeken zou worden door de nieuwe eigenaar (snif). Kay had er in gezeten tijdens onze reizen naar Italië, Gran Canaria, Egypte en Bali.
Kay heeft het nog dagen later over de boottocht en de kleine huisjes gehad waar de mensen vroeger in woonden.