Hoe Kay z'n 3de verjaardag vierde

Vandaag hadden we allebei vrij genomen. Uitslapen was er, zoals gewoonlijk niet bij. Om zeven uur begon Kay te roepen dat het licht was en tijd om op te staan. We gingen naar beneden. Hij stortte zich meteen op de duidelijk als kado's herkenbare ingepakte voorwerpen en negeerde het grote "ding" waar een tafellaken overheen hing. Pas na enig aandringen haalde hij het tafellaken eraf. Stralend keek hij naar de fiets die te voorschijn kwam.

Kay vond hem duidelijk mooi en nadat hij 15 seconden aan de fiets had gezeten vroeg hij (enigszins pijnlijk voor zijn ouders) "waar zijn mijn andere kadootjes?" De opmerking was snel vergeten toen hij door de kamer heen en weer mocht fietsen.
Na ontbeten te hebben gingen we naar zwemles, met z'n nieuwe fiets in de achterbak van de auto. Na zwemmen reden we naar het Amsterdamse bos waar hij kon fietsen. We aten pannekoeken bij Meezicht terwijl Kay filosofeerde over superhelden die van torens af konden springen.
Terug in de auto besloten we naar het Aviodrome te gaan (lang leve het navigatiesiteem en de museum jaarkaart).
De tentoonstelling in het Aviodrome vond Kay een beetje eng. Dat kwam vooral omdat ze bij het vliegtuig uit de 1ste wereldoorlog wat doffe dreunen lieten horen die bommen moesten verbeelden. Buiten was hij al een stuk enthousiaster (vooral leuk omdat we een prive rondleiding van een van de vrijwilligers kregen) - de Boeing 747 kon z'n goedkeuring wel krijgen. Gezien zijn uitgebreide reiservaring is dat ook niet zo gek. Hij mocht samen met twee andere jongens rondjes rennen in het bagageruim en mocht met een kapiteinspet op in de businessclass zitten. Daarna snel naar huis waar Kay uitgeput in slaap viel.